وقتى مىآيد و چند روزى در شهر ماندگار مىشود * تازه مىفهمد كه در اين ديار چه خبر است . . .
وقتى نفس مىكشد و تنفّس مىكند ، سرفهاش مىگيرد * نان و پنير را هرجا مىبيند كپك زده است !
هرچيز را به شكل آجر و تكهسنگ مىبيند * دلش تنگ مىشود و مىگيرد ، چون بهار است !
بهار آمده ، امّا او در شهر درختان سبز را نديده * گوجه درختى بيرون آمده ، امّا او آن را نچيده !
وقتى روستايش را به ياد مىآوَرد و پيش چشمش مجسم مىكند ، * به خودش مىگويد : باز همان « گيلهمرد » هستى !
كربلايى جان ! حرفهايم دروغ نيست * مصلحت در اينست كه تو ، به شهر نيائى
كربلائى حسن جان ! شاليزارت را نگهدار * در شاليزار ، باز كارت را نگهدار . . .
گول على چوپان و « گنجه بانو »
« گول على » خيلى زمات بو ، خوره چوپانى كودى * سالانه سال ، گول على
صوبه سر ، ويريشتى ، خو « گلّه » يه بردى به چرا * ايسايى صحرا ميان
تا غروب دم ، اويا چوپانى كودى
*
ايتا روز * كى هوا آفتابى بو
آدما زنده كودى باد بهار ، * گول على
نيشته بو دار جيرى * خوچومانه فوچه بو
بوشو بو پاك به خيال * غولطه خوردى خو خيالات ميان
ايدفا ، * ايچى مَثل « فرفره »
بگنسته اونه پايه ، بودوبست ! * گول على وازه كوده خو چومانه . . .
چى بيده بو ، گول على ؟ * ايدانه « گنجه بانو »
جه هو دار * باموبو ، بىجير خوره
شوندوبو خوجاجيگا ، خولانهتان
*
گول على داشتى خبر * لانه هرجا بداره « گنجه بانو »
اويا دفنه پيله گنج * گول على ذوق مرا
جلدى از جا بپرسته بيل و « گرواز » اوساده * اونا دنبال بكوده
فارسه « گنجه بانو » لانه كنار * دس بكارهبو ، اويا
گنجه بانو لانهيه بكنده هى نفسزنان * ايدفا ، بيده دره تا چكره آب ميان
ده بفهمسته اويا هيچى ننا ! * خومرا بگفته : ا - شانسه نارم
ها چينها - چالهيه بكندمه * بيخودى نقب بزم خاك خدايه ، به خدا
مىنظر گويا بامو « گنجه بانو » * يا خيالات ، اوساده مرا ، - صحرا ميانى !
« گلّه » يه جما كوده ، شكر خدا بوگفته ، خوخانه بوشو
*
گول على خيلى زماته ده الان دره به گيل ! * اونه قبر سر ، علف بوجور آيه هرتا بهار
ولى الآن ، ا - زمات * هركسى كى رادواره ، جه اورايان گذره
خسته و تشنه كى به * فارسه او جايى كى صحرا ميان
گول على بكنده بو گنج واسى * ايدانه چاه دينه
آب زمزمه اوچايه واغوزه * گيره خو زالشه سئرابه جه آب
خوخدايه دوخوانه * كى بيامرزه او آدمه كى ا - چاهه امِه واستى ايه بنا بكود
*
آبرار . . . * گول على نانسته بو
بختر از « گنج بانو » نيهه خو پوشت سر ، ايتا يادگارى * اون چيه تَرِه بگم
مردمه دوعا دانه * كى ايسه اون به خدا ، آدميزاده « پيله گنج »
برگردان به فارسى گل على چوپان و گنج بانو « 9 »
گل على مدت زيادى بود براى خودش چوپانى مىكرد
هامش
( 9 ) . نام محلى « راسو » جانورى به رنگ سفيد و خاكسترى سير مايل به زرد شبيه موش خرما .