كتاب گيلان ( فارسى ) — صفحة 556

مساهمون: ابراهيم اصلاح عربانى

ص٥٥٦

نمونهء اشعار سيد على مير باذل ( منصور )

كبلا حسن جان ، تى بجارا بَدار

كبلا حسن جان ! تى بجارا بدار * بجاره سر ، بازام تى كارا بدار تى زرد گاب ، بركت تى بجاره * هه بركته امره ، تى ديل به كاره پس بجار و باغ و بولاغه بدار * زندگى رِه باز تى چراغه بدار تى زرد گابه‌ىْ ، تا بجارا كاره * تى زن وزاى ، بركت و روزى داره تى بجارا ايوار ننى پوشت سر * ور نزنى تو روخانا ، ناخبر ايوار نايى شهرَ ميان بىگدار * ديل نكنى ايوار جه باغ و بجار هركى تَرَه وعدهء شهرا بدا * تى دوشمنه ، وعدهء بى جا بدا كبلايى جان ، شهرا بيده‌يى ، دانم * خوش بامو ، يا خوش نامو ، ده من نانم اگر تَرَه خوش بامو شهره ميان * گوشا بدار ، تا بگم از مىزبان : شهر نگو ، پوتاره لانه بگو * ا - شلوغى ميان تو تنها نوشو تا وختىكى كلاچ نوكوده قارقار * صداى ماشين آيه از هركنار وختى دينى مردمانه رادوار * بفكراشى : كوداندريدى فرار ! هركى دو دستى خو كُلايه گيره * تى امرايه ، امّا خو رايه گيره اگر دينى تو اونَه دنگ و فنگه * گول نوخورى ايوار بيگى قشنگه خالى بدان هَه زرق و برقه داره * هه‌زرق و برقه كى آدم گول خوره خوبار كوچا دَوَدِه كى بيشيم * باغ و بجاره فروشه كى بيشيم وختى آيه چن روزى بِه ماندگار * تازه دانه چى خبره ا - ديار وختى نفس كشه ، همش خوس كونه * نان و پينير هرجا نيهه موس كونه هرچى دينه آجر و سنگ‌پاره * ديل اونه شين تنگه آخر بهاره بهار بامو سبز درختا نيده * تورش خالو بيرون بامو ، اون نيچه وختى خو ديهاته به ياد آوردى * گفتى خوره : بازام هو گيله‌مردى ! كبلايى جان ! دروغ نيه مىگبان * مصلحته نايى تو شهر ميان كبلا حسن جان ! تى بجارا بدار * بجاره سر ، بازام تى كارا بدار

برگردان به فارسى كربلايى حسن جان ! شاليزارت را نگهدار

كربلايى حسن جان ! شاليزارت را نگهدار * در شاليزار ، باز كارت را نگهدار گاو زرد تو ، بركت شاليزار توست * با اين بركت ، دلت مشغول است و گرم پس ، شاليزار و باغ و گل و گياهت را نگهدار * چراغت را باز براى زندگى كردنت نگهدار تا گاو زرد تو ، شاليزارت را براى حاصل آماده مىكند * زن و فرزندت ، بركت و روزى دارند ناگهان شاليزارت را رها نكنى و آن را پشت سر نگذارى * بىخبر ، با گدار زدن ، از رودخانه عبور نكنى بدون بررسى ناگهان به شهر نيايى * از باغ و مزرعه‌ات ناگهان دل نكنى هركس به تو وعدهء شهر را داده * دشمن توست ، وعدهء بى جا داده ! كربلايى جان ! شهر را ديده‌اى ، مىدانم * خوشت آمده يا نيامده است ، ديگر نمىدانم اگر از شهر ، خوشت آمده * گوش كن تا از زبانم بگويم كه شهر چيست شهر نگو ، لانهء مورچه بگو ! * تو تنهائى ميان اين شلوغى و جمعيت نرو تا وقتىكه كلاغ قار قار نكرده * صداى اتومبيل از هركنار به گوش مىرسد وقتى مىبينى مردم و رهگذران را * بفكرت مىآيد كه آنان دارند فرار مىكنند هركس دو دستى كلاهش را مىگيرد * با توست ، امّا راه خودش را در پيش مىگيرد اگر تو « دنگ و فنگ » او را مىبينى * فريب نخورى ، ناگهان بگويى قشنگ است بدان و آگاه باش ، كه او فقط همين زرق و برق ظاهرى را دارد ! * همين زرق و برق است كه انسان فريب مىخورد و كوله‌بارش را براى كوچ كردن به شهر مىبندد ! * باغ و مزرعه را مىفروشد كه برويم . . .