بعضى در تداول روستايى آن را « ونيش » تلفظ مىكنند و اين البته درست نيست . گذشته از « ونش » كه در سهمبندى آب زايندهرود رايج بود يك « ونش » ديگر در اصفهان شايع و رايج است و آن اين است كه چون آب و هواى اصفهان از ديرباز معتدل و منظم بوده است اهالى اصفهان چنان دانسته بودند كه در روز ششم فروردين ؛ يا يكى دو روز قبل و بعد از آن و از آن پس در حدود شانزدهم و بيست و ششم فروردين و ششم ارديبهشت ، كه « ونش » آخر ناميده مىشد ، كم يا زياد باران خواهد باريد و هريك از اين نوبتها را « ونش » و گاهى قنيش يا قنوش مىناميدند و به تجربه معلوم شده بود كه در هريك از اين نوبتها بارانى خواهد آمد ، ولو چند قطره ، و اين ترتيب را چندان مسلم مىشمردند كه براى آن نام گذارده بودند و نام هريك را « ونش » مىخواندند ، البته پس از تغييرات آب و هوايى كه در ايران و خاصه در اصفهان به ظهور رسيد اين ترتيب چه درست و چه احتمالى به هم خورد و اينك براى ما نامى از آن باقى مانده است كه ذكر آن گذشت .
و نهر
Venhar
و نهر ديه بزرگى است در دهستان سهر و فيروزان از شهرستان فلاورجان . بزرگ ، آبادان و معتبر .
در سال 1375 اين ديه 972 نفر جمعيت داشته است . « 1 »
منطقهء لنجان ، به حكم اينكه در سرآب زايندهرود مىباشد ، و به حكم داشتن زمينهاى زراعى نسبتا وسيع ، سخت آباد است . در سنوات اخير كه امكانات بهداشتى و دفع آفات گياهى و جانورى بيشتر شده آبادانى و شكوفايى اقتصادى آن به مراتب بهبود يافته است .
چنان كه از پيش در موارد مختلف به ذكر آمده است در اين ناحيه آثار كهن وجود ندارد چون كه به حكم يك اجبار اساسى ( گران بودن سوخت و دشواريهاى حملونقل ) برآوردن ساختمانهاى آجرى همواره در ايران دشوار بوده است ازاينرو خانهها را با خشت خام و ديوارهاى گلى برمىآوردند و در نتيجه در مرور دهور استوار نبوده است و توان پايدارى نداشته است و از بين رفته است . لهجه و زبان خاصى نيز در ميان مردم رايج نيست . عادات و آداب خاصى نيز در مردم پديد نيست هرچه از گذشته در اين ديه بوده و هست در نام آن
هامش
( 1 ) - ن . ك . به : نشريهء 289 م . آ . ا . ص 16 .