دارد . « 1 » مىدانيم كه ماربين از لحاظ آب و هوا و محصولات زراعتى و مخصوصا درختستانهاى به و گيلاس در همهء ايران مشهور است . به و سيب آن به خوبى و خوشبويى راستى را كه بىنظير مىباشد . در اين جلگهء باصفا كه در غرب اصفهان افتاده است و كوه آتشگاه تاريخى در وسط آن روزگارى در ايام كهن شعله مىكشيده است واقع مىباشد ، قدمت اين ناحيه در وجود اين آتشگاه و وجود نامهاى ديگرى است كه به صورتى در آن نام آتش و آتشگاه آمده است . « 2 » در اين جلگهء طراوتبخش ديه ولگان حاضر ما وجود دارد .
اگر بخواهيم آن را روشن و آشكار از نظر موقعيت جغرافيايى نشان دهيم بايد محور جادهء اصفهان به نجفآباد را ( رو به نجفآباد ) برويم تا به سهراهى درچه برسيم . سهراهى درچه پس از سهراهى شهر سدهء پيشين ( خمينىشهر امروز ) قرار دارد و در آنجا رو به جنوب كه برويم بعد از شهرك بزرگ درچه خيابانى پيدا مىشود در دنبالهء همان جادهء درچه كه در وسط املاك ولگان قرار دارد ابتدا متوجه آن نمىشويم ، چون مغازههاى دو طرف اين جاده در اين محل ولگان درست به فاصلهء اندكى متصل و ملحق به درچه است و ولگان درست در شمال باخترى درچه و به تعبيرى متصل به آن قرار دارد . خود ديه ولگان كه امروز از آن كمتر اثرى به شكل ديه وجود دارد در سمت باختر اين جاده افتاده است . در آنجا كه پيش به روى و كوچههاى منشعب از اين خيابان اصلى را در پيشگيرى به ديه ولگان مىرسى كه همهجا ديوارهاى آجرى و درهاى آهنى صورت روستايى آن را از بين برده و چيزى به وجود آورده است ، به اصطلاح ديهى ترقى يافته يعنى شهرى شده ، و يا بهتر بگوييم روستايى كه از بين رفته و بقيت آن در شرف از بين رفتن است ، و شهرى پراكنده با خانههاى كوچك و وضعى نامطلوب در دور و كنار قرار دارد اين است همهء آنچه ولگان را به وجود مىآورد . جمعيت آن را در حدود 1000 نفر مىتوان تخمين زد . اين ديه از دو مادى آب مىگيرد يكى از مادى خيرآباد ، و ديگرى در سهام ماربين از قريهء هرستان « 3 » و علت اينكه برخى آن را در عداد
هامش
( 1 ) - ن . ك . به : نامواژههاى ماربين ، مارمار ، آپاران و غيره در همين فرهنگ .
( 2 ) - ن . ك . به نامواژههاى ورنوسفادران و آدريان و غيره در همين فرهنگ .
( 3 ) - ن . ك . به : طومار شيخ بهائى سهام النجان در ذكر مادى خيرآباد كوهچه و در سهام ماربين در ذكر مادى هرستان ص 13 و 20 .