واژهشناسى :
در فرهنگ جغرافيايى اصفهان « 1 » آن را با « كاف » تازى وسكان آوردهاند و اين بر خلاف تلفظ معمول در تداول و عرف عامهء محل است . مردم ديه خود را وسگان با « گاف » فارسى تلفظ مىكنند و ظاهرا صحيح هم همين است . ولى بههرحال در معناى آن تفاوتى حاصل نمىشود چون سكه و سگ و سگا و غير اينها همه تلفظهايى است از يك واژه كه به صور مختلف در لهجههاى مختلف آمده است و ما امروز معمولا آن را سكا مىنويسيم و مىخوانيم . بههرحال تقطيع نامواژهء اين ديه چنين است « و + سگ + ان » . دربارهء جزء اول كه اينجا به صورت « واو » مكسور تلفظ مىشود ، بايد بدانيم كه آن تغيير شكل يافتهء واژهء « وه » و « به » است و از اين بابت امثلهء فراوان در دست داريم از قبيل « وشاره » و « وجاره » و غيره و غيره . « 2 » و جزء دوم سگه يا سكه نام همان قوم كهن آريايى سكا است كه با آرياييان همنژاد و همراه بودند و در همان زمان مهاجرت آنان ، مهاجرت كردند و در اطراف ايران سكونت گزيدند . من از مطالعه در نام ديهها به اين نتيجه رسيدهام كه تواند باشد مهاجرت طوايف سكايى ، قبل از مهاجرت آرياييان هم صورت گرفته باشد ، يا در حين مهاجرت آنان با هم با فاصلهء اندكى جلو و عقب برحسب زمان حركت كردهاند و در جاهايى استقرار يافتهاند و نام خود را به صور مختلف به محلهاى مورد سكونت خود دادهاند . جزء اخير كلمه يعنى « ان » پسوند نسبت و كثرت است ، يعنى محل خوب سكاييان و با اين تركيبات و مشابهات در اطراف مملكت ، امكنهء بسيارى نامبردار است .
وشاره
Ve re ( h )
وشاره ديه نسبتا معتبرى است كه در دهستان حومهء عليا از شهرستان شهرضا قرار دارد . در سرشمارى سال 1375 جمعيت آن 538 نفر بوده است . « 3 » ناحيهء شهرضا ناحيهاى قناتآب است و به علت قلت نزولات آسمانى قناتهاى اين محل دايما كم مىشود . خوشبختانه در اين محل كمآبى چندان مؤثر نشده است . ناحيهء شهرضا كه در گذشته قمشه نام داشت ( نامواژهء قمشه ديده شود ) از مراكز كهن سكونت و تمدن اقوام ايرانى بوده است و وجود
هامش
( 1 ) - ن . ك . به : همين عنوان در اين فرهنگ .
( 2 ) - ن . ك . به همين فرهنگ و اين عناوين .
( 3 ) - فهرستهاى آمار ايران در سرشمارى سال 75 - 65 ، ص 439 .