درد و غم و بند من درازى دارد * عيش و طرب تو سرفرازى دارد
بر هر دو مكن تكيه كه دوران فلك * در پرده هزار گونه بازى دارد
در جواب عشوهاى نبشت و بساط مهر اخوّت در نوشت . با وجودى كه سلغم دختر تركان را در عقد آورده بود « 1 » به سخن تركان التفاتى نمىكرد . تركان با تراكمه و امراى مغول « 2 » مواضعه كرد « 3 » و منتهز فرصت شدند . چون اتابك محمّد شاه به حرم در آمد ، او را بگرفتند و مقيّد گردانيدند . و تركان با معتمدان خود به حضرت هلاكو خان فرستاد و عرضه داشت كرد كه از او آثار مخالفت آن حضرت دريافتم ، او را گرفته به بندگى حضرت فرستادم . اين سخن پيش هلاكو خان موقع « 4 » قبول تمام يافت .
بعد از آن برادرش سلجوق شاه بن سلغر شاه را ( از قلعه اصطخر بيرون آوردند ) « 5 » و او پادشاه شد . اهالى شيراز به حكومت او راضى بودند « 6 » كه منظرى « 7 » رايع « 8 » و جمالى « 9 » بىهمال داشت . در مبادى سلطنت جمعى از امرا را كه خار گلستان مملكت مىدانست از ميانه برداشت و تركان را عقد نكاح در آورد . اگر چند « 10 » اين وصلت شد امّا طبعا از يكديگر « 11 » ايمن نبودند تا شبى در مستى سلجوق شاه را قضيهء شمس الدّين جماق « 12 » به خاطر آمد . خيال مستى او را بر آن داشت كه يكى از غلامان زنگى را بفرمود كه رو « 13 » و فى الحال سر تركان را پيش من آر . آن غلام زنگى بر حسب اشارت برفت و تركان غافل بر بستر استراحت خفته ، او را بگرفت و در حال سرش از تن جدا كرده در طشتى نهاد و پيش سلجوق شاه آورد ، و دو دانهء درّ « 14 » كه هر يك خراج مملكتى بود در گوش داشت .
سلجوق شاه با گوش ببريد و پيش مطرب مجلس « 15 » انداخت . چون سر تركان در طشت نهادند « 16 » ، طشت شناعت از بام در افتاد .
هامش
( 1 ) اساس ، مل ندارند .
( 2 ) با ، گ : شول . مل : مشغول . اساس خوانده نشد . تصحيح قياسى است .
( 3 ) مل : گرديد .
( 4 ) گ : متوقع .
( 5 ) اساس ندارد .
( 6 ) با ، گ ، مل : نبودند .
( 7 ) با منتظرى .
( 8 ) با : رافع . بقيه نسخهها : رابع .
( 9 ) اساس : جمال .
( 10 ) مل : اگر چه .
( 11 ) با ، گ : از يكديگر طبعا .
( 12 ) با ، گ ، مل : جماق .
( 13 ) با ، مل : برو . گ : برود .
( 14 ) اساس ندارد .
( 15 ) اساس : مجلس مطرب .
( 16 ) با : انداختند . اساس : نهاد .