و در آن بر صوت زيبا در خواندن قرآن تكيه شده است . شيخ حر ، دوازده دليل ( 52 ) براى عدم صحّت استناد به اين حديث براى غناى قرآنى اقامه كرده است . از برخى اشارات موجود در كتاب ، چنين به دست مىآيد كه به هر حال ، وى در ردّ كسى يا نوشتهاى سخن مىگويد ؛ اما اين كه اين شخص به درستى چه كسى است ، دست كم از نقلهاى موجود روشن نمىشود . سهل است كه وى عبارتى هم از رسالهء محقّق سبزوارى در تحريم غنا نقل كرده است ! ( 53 ) كه به احتمال اين ترديد را بيشتر مىكند كه وى رسالهاش را در ردّ بر او نوشته باشد .
شيخ حرّ - كه از عالمان معروف ضدّ تصوّف است - در ضمن دليل پنجم خود در ردّ ديدگاهى كه غناى قرآنى را پذيرفته ، با اشاره به حرمت مطلق غنا بدون تخصيص حرمت آن به مجالس لهو و لعب مىنويسد :
و هذا التخصيصُ مذهبُ بعض الملاحدة و الصوفية من المخالفين كالغزّالى و أضرابه ، فانّه خصّه بما يعمل فى مجالس الشرب ؛ ( 54 )
اين تخصيص اختصاص به مذهب ملاحده و صوفيه از سنّيان دارد ؛ مانند غزالى و امثال او . آنان تحريم را مختص غنايى مىدانند كه اختصاص به مجالس شرب خمر دارد .
[ و در جاى ديگر مىنويسد : ] والعجب من استدلال بعض الصوفية به على اختصاص تحريم الغناء بما يقع فى مجالس الشرب تقليداً لبعض العامة ؛ ( 55 )
شگفت از برخى از صوفيان [ شيعه مذهب ] است كه به پيروى از سنّيان به اين قبيل روايات [ كه اشاره به مجالس لهو و لعب و غناى آنها دارد ] استناد كردهاند كه غنايى حرام است كه مختص مجالس شرابخوارى باشد .
وى بر اين باور است كه اين نظر آنان به ميان برخى از شيعيان - كه شيطان آنان را فريب داده - وارد شده است . ( 56 ) وى در فصل پنجم ، به تبيين منشأ اصلى اين شبهه پرداخته و ريشهء قضيه را خواندن غنايى اذكار و اشعار توسط برخى از منسوبان به زهد و تديّن - كه متمايل به تصوّف هستند - مىداند . اينان با تمسّك به عرف ، چنين
فيضنامه ( فارسى ) — صفحة 150
مساهمون: محسن ناجي نصرآبادى
ص١٥٠