2 اجتهاد و تقليد كردن از مجتهد
فيض در مقدّمهء معتصم الشيعه گويد :
تفقّه در دين بر دو قسم است : يكى تفقّه تحقيقى ، و ديگرى تفقّه تقليدى . تفقّه تحقيقى براى پيامبران و امامان عليهم الصلاة و السلام است كه علوم و معارف خود را از خداى تعالى مىگيرند و در آنها به سر حد يقين مىرسند .
تفقّه تقليدى نيز بر دو قسم است : يكى تقليدى كه از روى بينش باشد و ديگرى آنكه بدون بصيرت و بينش باشد ؛ قسم اوّل همان تقليدى است كه در عرف متشرّعه ، تفقّه ناميده شده و عبارت است از تقليد كردن از پيغمبر و اوصياء و ائمّه هدى عليهم السلام و قسم دوّم همان تقليد بدون بصيرت و بينائى است كه در اصطلاح مجتهدين ، تقليد ناميده شده و عبارت است از تقليد كردن از فقيه و مجتهد . در عين حال كه از نظر اماميّه پس از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله ائمّهء اثنا عشر عليهم السلام هستند كه تقليد از آنان جايز است ، چنان كه در جاى خود ، اين نكته به اثبات رسيده است . « 1 »
سپس مىافزايد :
در احاديث ائمّه هدى ، راه جمع كردن ميان احاديث متخالف دستور داده شده .
هامش
( 1 ) در مقدّمه اوّل از مقدمات كتاب وافى باز اين مسأله را به صورتى متفاوت مطرح كرده و سپس گويد اين مطالب را در كتاب سفينة النجاة و كتاب الاصول الاصليه به تفصيل بيان كرده و اثبات نمودهام .