79 در وصيّت ايجاب و قبول لفظى لازم نيست
وصيّت ، عقد است و به ايجاب و قبول نيازمند است ، و ايجاب و قبول آن آيا بايد لفظى باشد ، يا بدون لفظ هم كفايت مىكند ؟ ميان فقها اختلاف است .
ملّامحسن فيض در مفاتيح الشرايع « 1 » گويد :
در وصيّت ، شرط است چيزى ، كه بر ايجاب و قبول دلالت داشته باشد ، اگر چه بنابر قول صحيحتر ، لفظ نباشد ( يعنى ايجاب و قبول لفظى نباشد ) چنان كه در نظائر اين عقد گفته شد .
سپس گويد :
وصيّت هرگاه براى فرد يا افراد معيّنى نباشد ، مثلًا وصيّت بر فقرا يا وصيّت در راه خدا باشد ، بعضى گفتهاند : حاكم شرع ، قبول آن را عهدهدار مىشود ، ولى قول صحيحتر آن است كه در اين گونه از موارد قبول ، ساقط مىشود ، و نيازى به آن نيست ، شهيد ثانى نيز با اين قول موافقت دارد .
هامش
( 1 ) ج 2 ، مفتاح 1125 ، ص 221 .