درِ دوم : در بيان اعمال حسنهء بدن و اعضا بر سبيل اجمالو تقسيم آن به ايراد مثال
بدان كه اعمال حسنه كه در شريعت پيغمبر ما صلى الله عليه و آله و سلم امر به آن شده ، بعضى فرايض است و بعضى نوافل . فرايض به منزلهء رأسالمال « 1 » است كه گزاردن آن موجب رستگارى است و ثواب و ترك آن موجب گرفتارى است و عقاب . و نوافل به منزلهء سود است كه گزاردن آن ، موجب فايز شدن است به درجات عاليه در بهشت جاودان و ترك آن موجب محرومى است از آن . و به جز حرمان عقابى مترتب نمىشود بر آن .
و فرايض بر دو قسم است : كباير و صغاير .
كباير آن است كه فعل آن شرط است در صحت ايمان و ترك آن موجب عقاب است به نيران « 2 » ؛ مثل نماز فريضه و زكات واجبه و روزهء ماه مبارك رمضان و حج و عمرهء اسلام و جهاد با امام و ولايت اهلبيت عليهم السلام .
و صغاير آن است كه تركش موجب عقابى است كمتر از عقاب كباير و فعلش شرط نيست در صحت ايمان ؛ مثل غير امور مذكوره از واجبات .
و نوافل نيز بر دو قسم است : سنن و آداب . و هريك از اين دو « 3 » ، يا عبادتى است علىحِده « 4 » ؛ مثل تنظيف بدن و غسل جمعه و نمازهاى نوافل يوميّه و روزهء سه روز از هر ماه و تصدّقات زياده بر زكات و
هامش
( 1 ) . اصل مال ، سرمايه .
( 2 ) . جمع نار ، آتشها .
( 3 ) . نسخهء « ق » : « هر يك از دو » .
( 4 ) . جداگانه ، جدا .