و بوييدن چيزى كه بوى غليظ داشته باشد و گلهاى خوشبو « 1 » . امّا غير گل از بوهاى خوش باكى نيست ، بلكه در حديث آمده كه : « الطَّيبُ تُحْفَةُ الصَّائِمِ » « 2 » ؛ يعنى بوى خوش تحفهء روزهدار است .
و [ مستحب است اجتناب ] از مسواك كردن به چوبِ تر و مضمضه كردن و دست بازى كردن « 3 » و بوسيدن ، هرگاه خاطر جمع باشد از امناء « 4 » و الّا جايز نيست ، و از هر چه موجب ضعف شود مثل حمام رفتن و حجامت كردن و نحو آن ، و از تر كردن جامه بر بدن . امّا اگر در آب بنشيند باكى نيست مگر زنان را كه مكروه است .
و همچنين جايز است چشيدن نمك طعام و خاييدن « 5 » لقمه به جهت طفل و مرغ و مكيدن خاتم « 6 » و نحو آن .
و اگر در روز محتلم شود ، به روزه خللى نمىرسد . و غسل كردن نيز در اين حال ضرور نيست به جهت روزه ، بلكه تأخير مىتواند كرد تا وقت نماز تنگ شود .
درِ پنجم : در آداب روزه و حرمت ماه رمضان
امّا آداب روزه آن است كه چشم و گوش را نگاه دارد از هر چه نبايد ديد و نبايد شنيد و هر چه دل را مشغول و غافل سازد از ذكر خداى عز و جل ،
هامش
( 1 ) . نسخهء « م » : « خوشبوى » .
( 2 ) . كافى ، ج 4 ، ص 113 ، ح 3 ؛ بحارالانوار ، ج 47 ، ص 54 ، ح 89 .
( 3 ) . ملاعبت .
( 4 ) . اخراج منى .
( 5 ) . جويدن ، چيزى را زير دندان نرم كردن .
( 6 ) . انگشتر .