شب نيز رخصت دادهاند هرگاه عزم روزه سانح شود « 1 » . امّا اگر بعد از زوال نيت كند ثوابش از آن وقت حساب است كه نيت مىكند . و به جهت ماه رمضان ، يك نيت كافى است كه در شب اوّل ماه كند و اگر چه تجديد آن در هر شب احوط و اولى است .
و شرط است در روزهء ماه رمضان كه هلال ديده شود يا سى روزِ تمام از ماه شعبان بگذرد يا دو عادل گواهى دهند ديدن ماه را بر وفق يكديگر يا رؤيت « 2 » شايع شود . و چون ماه مبارك رمضان داخل شود ، سفر غير ضرورى مكروه مىشود حاضر را به اختيار ، و چون شب بيست و سيم گذشت مباح مىشود .
درِ چهارم : در ذكر معنى روزه و صفت آن
روزه ، امساك كردن است از طلوع صبح صادق تا غروب آفتاب ، از خوردن و آشاميدن و نكاح كردن و استمنا كردن و قى كردن « 3 » به اختيار و سر به آب فرو بردن و حُقنه كردن به مايع و دروغ بر خدا و رسول خدا بستن .
و در روزهء ماه رمضان و قضاى آن ، از تعمّد بقاى بر جنابت تا طلوع صبح نيز اجتناب بايد كرد .
و مستحب است روزهدار را كه از حقنهء به جامد نيز اجتناب كند و از چكاندن چيزى در بينى و چيزى در چشم كردن كه مَزهء آن به حلق رسد
هامش
( 1 ) . اتفاق افتد ، متحقق شود .
( 2 ) . ديده شدن ماه .
( 3 ) . استفراغ كردن .