را از شعبان داند همچنان كه شارع قرار داده ، مثل سائر ايام مستحبه خواهد بود و مجزى است از ماه رمضان اگر ظاهر شود كه از رمضان بوده .
و حرام ، روزهء عيد رمضان و عيد قربان است ، و روزهء يوم الشك است « 1 » به نيت رمضان . و مجزى نيست از رمضان اگر ظاهر شود كه از رمضان بوده . و روزهء « ايام تشريق » است - يعنى يازدهم و دوازدهم و سيزدهم ذى حجّه - كسى را كه در منى باشد و روزهء واجب در سفر و « روزهء صَمت » - يعنى روزهاى كه در آن شرط كند كه سخن نگويد - و « روزهء وصال » - يعنى روزهاى كه در آن افطار نكند « 2 » تا سحر يا شب ديگر - و روزهء مستحب زن و بنده بدون اذن شوهر و آقا ، و روزهء در سفر مگر سه روز بدل هَدىْ و هجده روز بدل بَدَنَه « 3 » و سه روز به جهت بر آمدن حاجت در مدينهء مشرّفه .
و تأديب ، امساك مسافرى است كه به شهر خود باز آيد يا به شهرى كه نيّت اقامت ده روز در آن داشته باشد بعد از زوال ، و افطار نكرده باشد ، يا قبل از زوال و افطار كرده باشد . و همچنين بيمارى كه بِهْ شود و حائض يا نَفْساء « 4 » كه پاك شود و كافر كه مسلمان شود و طفل كه بالغ شود و ديوانه كه عاقل شود و بىهوش كه به هوش آيد ، و امساك طفلان نه ساله به جهت ورزش روزه به قدر آنچه طاقت داشته باشند از روز ، و امساك مصيبت رسيدگان اهل البيت عليهم السلام روز عاشورا از روى اندوه تا آخرهاى روز .
هامش
( 1 ) . در نسخهء « خ » ، « است » نيامده است .
( 2 ) . نسخهء « ق » و « خ » : « روزهاى كه در آن شرط كند كه افطار نكند » .
( 3 ) . در حاشيهء نسخهء « ق » و « خ » : « بدنه شتر قربانى را گويند » . شتر و گاو قربانى كه به مكّهء معظمه فرستند .
( 4 ) . زنى كه تازه زاييده باشد .