و خَبَث ، اگر جِرمى محسوس دارد ، اول ازالهء آن بايد كرد ، پس آبى بر آن جارى بايد ساخت . و اگر جِرمى محسوس ندارد اجراى آب بر محل كافى است و رنگ و بو اعتبار ندارد ؛ چه ، گاه باشد كه نرود .
و هر چه را به آبِ كمتر از « كر » شويند اولى و احوط آن است كه بعد از ازاله بيفشرند ، آنگاه آبى ديگر بر محلّ قَذِر جارى سازند و باز بيفشرند ، مگر بول طفل شيرخواره كه يك بار آب بر محلش ريختن كافى است .
و اگر محل قَذِر ظرفى باشد ، سه نوبت پر كنند و آب به همه جاى آن برسانند ، پس خالى كنند . و اگر سگى يا خوكى ليسيده باشد ، بايد كه اول به خاك ، آن لعاب « 1 » را ازاله كنند پس تكرار غَسل نمايند ، و اگر تكرار به هفت برسد بهتر باشد .
و هرچه را شك داشته باشد در نجاست آن ، آبى بر آن بپاشند . و در تطهير بواطن ، زوال عين كافى است ؛ مثل درون دهن و بينى و گوش و نحو آن . و همچنين در آبدان حيوانات عُجْم « 2 » .
و امّا آنچه مشهور است كه آفتاب به خشكانيدن ، زمين و حصير و بوريا « 3 » را پاك مىكند بى آبى ، مستندى محكم ندارد ، بلكه آنچه از مجموع اخبار - كه وارد شده در آن - مستفاد مىشود آن است كه نماز بر آن جايز است و بس .
و آلت استنجا محل را پاك مىكند به شرط آنكه بخشكاند و نجاست را از جا بكند .
هامش
( 1 ) . آب دهن .
( 2 ) . در حاشيهء نسخهء « ق » و « خ » : « عجم آنكه حرف نتواند زد » .
( 3 ) . حصير .