و اگر در اثنا مطلع شود جامه را مىكند « 1 » .
و اگر در قبله خطا ظاهر شود و وقت باقى باشد اعاده مىكند . و اگر پشت به قبله كرده باشد ، در خارج وقت نيز قضا مىكند .
و اگر شك كند در فعلى از افعال يا سهو كند در غير آنچه مذكور شد ، پس اگر محلّش گذشته باشد - يعنى به فعلى ديگر مشغول شده باشد - نمازش درست است و الّا آن فعل را به جاى مىآورد .
و محلّ سجود و تشهد در سهو باقى است مادامى كه به ركوع نرفته باشد ، امّا در شك نه . و اگر يكى از اين دو فوت شود ، بعد از تسليم قضا مىكند و سجود سهو به جاى مىآورد . و احتياط مقتضى آن است كه اين دو سجده را براى هر زياده و نقصان به جاى آورد .
و شك هر يك از امام و ماموم اعتبار ندارد هر گاه ديگرى حفظ كرده باشد . و اگر يك كدام شك يا ظن داشته باشد بايد كه به آن ديگر كه ظن يا يقين دارد رجوع كند . و اگر هر دو شك داشته باشند هر يك حكم آن شك را به جاى مىآورند « 2 » .
درِ هفتم : در تلافى شك در عدد ركعات
هر كه شك كند در عدد نماز دو ركعتى يا سه ركعتى يا در دو ركعتِ اوّل از نماز چهار ركعتى يا نداند كه چند ركعت نماز گزارده ، نمازش باطل است .
هامش
( 1 ) . نسخهء « م » : « جامه را بكند » .
( 2 ) . نسخهء « ع » : « به جاى مىآورد » .