ديگرى ميان سه و چهار ، بنا بر سه مىگذارند و قصد انفراد مىكنند و هر يك را ، كارى كه بايد كرد به جاى مىآورد .
و كسى كه شك بسيار كند ، شك او اعتبار ندارد . پس در هر چه شك كند ، قرار به آن دهد كه آن را « 1 » به جا آورده و اگر چه محلّش باقى باشد . و مستحب است كه « كثير الشك » « 2 » وقتى كه به نماز مىايستد انگشت خود را بر ران چپ خود زند و اين كلمات بگويد تا شيطان از او دور شود :
« بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ . أَعُوذُ بِاللَّهِ السَّمِيعِ الْعَلِيمِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ » « 3 » .
و شك نيست كه كثرت سهو و شك ، از غفلت و عدم اقبال روى دل به حق ناشى مىشود . و بَدا حال كسى كه عبادت خدا كند و روى دلش به ما سوا باشد .
اگر نه روى دل اندر برابرت دارم * من آن نماز ، حسابِ نماز نشمارم
مرا غرض ز نماز اين بود كه پنهانى * حديث درد فراق تو با تو بگذارم
هامش
( 1 ) . نسخهء « ق » و « خ » : « او را » .
( 2 ) . كسى كه شك بسيار كند .
( 3 ) . در حاشيهء نسخهء « ق » و « م » و « خ » : « به نام خدا و به خداى يكتا و توكل نمودم و اعتماد كردم بر خدا . پناه مىگيرم به خداى شنواى دانا از شرّ ديو فريبندهء رانده شده از درگاه إله و محروم از رحمت بى منتها » .
امام صادق عليه السلام : « أَتَى رَجُلٌ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله و سلم فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، أَشْكُو إِلَيْكَ مَا أَلْقَى مِنَ الْوَسْوَسَةِ فِي صَلَاتِي حَتَّى لَاأَدْرِي مَا صَلَّيْتُ مِنْ زِيَادَةٍ أَوْ نُقْصَانٍ . فَقَالَ : إِذَا دَخَلْتَ فِي صَلَاتِكَ فَاطْعُنْ فَخِذَكَ الْأَيْسَرَ بِإِصْبَعِكَ الُيمْنَى الْمُسَبِّحَةِ ، ثُمَّ قُلْ : بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ ، تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ ، أَعُوذُ بِاللَّهِ السَّمِيعِ الْعَلِيمِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ . فَإِنَّكَ تَنْحَرُهُ وَ تَطْرُدُهُ » ( كافى ، ج 3 ، ص 358 ، ح 4 ؛ وسائلالشيعه ، ج 8 ، ص 249 ، ح 10560 ) .