و اگر در زياده « 1 » بر دو ركعت از نماز چهار ركعتى شك كند ميان اتمام و زياده ، نماز را تمام مىكند و دو سجدهء سهو به جاى مىآورد . و اگر شك كند ميان دو و سه يا ميان دو و سه و چهار يا ميان دو و چهار يا ميان سه و چهار ، بنا بر اكثر مىگذارد و نماز را تمام مىكند بعد از آن از روى احتياط ، مشكوكٌ فيه « 2 » را به جاى مىآورد . و آن احتياط بايد كه مشتمل باشد بر نيت و تكبير احرام و فاتحه و تشهد و تسليم .
پس اگر مشكوكٌ فيه دو ركعت است ، ايستاده مىگزارد . و اگر يك ركعت است ، دو ركعت نشسته مىكند . و اگر در صورتى است كه نمىداند كه دو ركعت است يا يك ركعت ، دو ركعت نشسته و دو ايستاده « 3 » مىگزارد ؛ مثلًا اگر شك كرده باشد ميان دو و سه و چهار ، بنا بر چهار مىنهد و نماز را تمام مىكند . بعد از آن ، دو نماز احتياط مىكند ؛ يكى دو ركعتى ايستاده كه اگر نمازش دو ركعت بوده باشد با اين دو ركعت تمام شود ، و يكى يك ركعتى ايستاده يا دو ركعتى نشسته كه به جاى يك ركعت است كه اگر نمازش سه ركعت بوده باشد با اين ركعت تمام شود . و احوط آن است كه نماز احتياط را متّصل به نماز اصل بگزارد بى آنكه منافى از او سر زند .
و در نماز نافله مخيّر است ميان آنكه بنا بر اقل گذارد يا اكثر . و در آن ، نماز احتياط و سجده سهو نمىباشد .
و اگر شك امام و مأموم مختلف باشد ، پس اگر رابطه دارد ، به آن رجوع مىكنند ؛ مثلًا اگر يك كدام ميان دو و سه شك كرده باشد و
هامش
( 1 ) . نسخهء « ق » و « خ » : « بر زياده » .
( 2 ) . آنچه در او شك شده از عدد ركعات .
( 3 ) . نسخهء « خ » : « و دو ركعت ايستاده » .