صاحب بخشش و فرمان فرمائى بر خلايق از روى قهر و غلبه .
درِ ششم : در سجود
مستحب است قبل از سجود تكبير بگويد در حال قيام ، و چون به سجود رود اوّل كفهاى دست بر زمين نهد و بعد از آن زانوها . و زن به عكس اين كند .
و بايد كه انگشتان دستها را به جانب قبله كند و به هم بچسباند و هيچ يك از دستها به پهلو نچسباند و زانوها را از هم دور دارد اگر مرد باشد .
و « بينى » را هشتم اعضاى سجود گرداند . و از « پيشانى » مقدار يك درهم يا بيشتر به سجدهگاه برساند ، نه كمتر .
و بر خاك سجده كند ، نه بر چوب و سنگ و امثال آن از چيزهايى كه سجده بر آن جايز است . و بهتر آن است كه خاكِ قبر معصومين عليهم السلام باشد ، خصوصاً خاك كربلا . و اگر اعضاى سجود را همه برهنه كند و به خاك رساند افضل است .
و قبل از تسبيح بگويد : « رَبِّ « 1 » لَكَ سَجَدْتُ » ؛ اى پروردگار من ! از براى تو سجده كردم ، « وَ بِكَ آمَنْتُ » ؛ و به تو ايمان آوردم ، « وَ لَكَ أَسْلَمْتُ » ؛ و تو را فرمان بردم ، « وَ عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ » ؛ و كار خود به تو باز گذاشتم ، « وَ أَنْتَ رَبِّي » ؛ و تويى پروردگار من .
« سَجَدَ وَجْهِي » ؛ سجده كرد روى من ، « لِلَّذِي خَلَقَهُ » ؛ مر آن كسى را كه آفريد او را ، « وَ شَقَّ سَمْعَهُ وَ بَصَرَهُ » ؛ و شكافت گوش او را و چشم او را ؛
هامش
( 1 ) . مصدر : « اللَّهُمَّ » .