1346 ش ) صص 164 - 165 + روحانى ( محمد حسين ) ، « تاريخنويس اسلامى تا محمد بن جرير طبرى و سهم ايرانيان در اين كار » مجله آموزش و پرورش ، ( تهران ، دورهء 45 - 1355 ش ) ش 7 / صص 445 - 452 + اشپولر ( برتولد ) « تكامل تاريخنگارى در ايران » ترجمه اسماعيل دولتشاهى و كريم كريمپور ، مجله سخن ( تهران دوره 24 - 1353 ش ) صص 211 - 220 .
شرح
( 9 ) - اوليرى ( دليسى ) ، انتقال علوم يونانى به عالم اسلام ترجمه احمد آرام ( تهران ، جاويدان ، 1355 ش ) فصل چهارم و پنجم + تاريخ تاريخنگارى در اسلام ، صص 30 - 37 .
( 10 ) - « تكامل تاريخنگارى در ايران » ( مقاله ) ص 211 .
( 11 ) - براى آگاهى بيشتر - قائم مقامى ( جهانگير ) ، مقدمهيى بر شناخت اسناد تاريخى ( تهران ، انجمن آثار ملى 1350 ش ) ص 28 - 30 ، محمدى ( محمد ) فرهنگ ايرانى پيش از اسلام و آثار آن در تمدن اسلامى و ادبيات عربى ( تهران ، دانشگاه تهران ، 1356 ش ، گفتار پنجم و ششم و دهم ) . صفا ( ذبيح اللّه ) ، تاريخ ادبيات در ايران جلد اول ( تهران ، امير كبير 1356 ش ) صص 88 - 90 ، 108 - 100 ، 134 - 135 .
( 12 ) - تاريخ ادبيات عرب ، ص 150 .
( 13 ) - « تكامل تاريخنگارى در ايران » ( مقاله ) ، صص 211 - 220 + بهار ( ملك الشعراء ، محمد تقى ) « محمد بن جرير الطبرى » ، بهار ادب فارسى ، به كوشش مشحمد گلبن ، ( تهران ، كتابهاى جيبى ، 1351 ش ) 2 / صص 75 - 103 .
( 14 ) - « مورخان ايران در دوره اسلام » عباس زرياب خويى ، مجموعه مقالات گوشهاى از سيماى تاريخ تحول علوم در ايران ( تهران ، وزارت علوم و آموزش عالى - بىتا ) ص 170 - 171 .
( 15 ) - تاريخ تاريخنگارى در اسلام فصلهاى 3 - 4 + علم تاريخ در اسلام بخش چهارم - در مورد حديث و حديثشناسى - ، علم الحديث ، كاظم مدير شانهچى ، مشهد ، دانشگاه فردوسى ، 1354 ش .
( 16 ) - تاريخ ادبيات عرب ، ص 153 .
( 17 ) - همان كتاب ، ص 154 .
( 18 ) - علم تاريخ در اسلام ( بخش دوم ) صص 59 - 67 .
( 19 ) - تاريخ در ترازو ، ص 68 .
( 20 ) - براى آگاهى بيشتر - فارابى ( ابو نصر محمد بن محمد ) احصاء العلوم ترجمهء حسين خديوجم ( تهران ، انتشارات علمى و فرهنگى ، 1364 ش ) ، فصل پنجم « علم مدنى و علم فقه و علم كلام » + خوارزمى ( ابو عبد اللّه محمد بن احمد بن يوسف كاتب ) ، مفاتيح العلوم ترجمه حسين خديوجم ( تهران انتشارات علمى و فرهنگى ، 1362 ش ) باب ششم « اخبار » .
( 21 ) - درباره اختلاف سال تولد طبرى ، ابو بكر بن كامل ، مطلبى دارد كه خود نشاندهنده چگونگى ثبت وقايع در آن روزگار است . وى مىنويسد كه « سبب اختلاف سال تولد طبرى را از وى پرسيديم ، استاد پاسخ داد :
« مردم كشور ما وقوع حوادث را ملاك تاريخ قرار مىدهند نه سالها را . لذا ولادت محمد به واقعهاى كه روى داده بود ثبت شده و راويان آن را با اختلاف ياد كردند . بعضى به سال دويست و بيست و چهار و برخى ديگر به سال دويست و بيست و پنج گفتهاند » - مقدمه محمد ابو الفضل ابراهيم بر تاريخ الرسل و الملوك ترجمه صادق نشأت ( تهران ، بنگاه ترجمه و نشر كتاب 1351 ش ) ص 4 .