افسانهاى نادرست
با تحليل گذشته روشن مىگردد ، افسانهء موهومى كه در برخى روايات فاقد سند ، منقول افتاده است كه پيامبر پس از بازگشت از غار حرا بسيار نگران و در ترديد بسر مىبرد ، و خديجه و يا ورقة بن نوفل پس از آزمايش آن حضرت به ايشان اعتماد بخشيدند كه پيامبر و برگزيدهء خدا براى هدايت مردم است ، فاقد هر گونه اعتبارى است . اگر واقعا چنين است كه ورقه و امثال وى داراى رتبتى برتر از موقعيت معنوى پيامبر بوده و بيش از خود پيامبر به مقام حقانيّت بعثت پيامبر آگاهى داشتند ، پس چرا به آيين آن بزرگوار ايمان نياوردند و يا اساسا چرا خداوند ايشان را به نبوّت بر نينگيخت و خلعت پيامبرى را بر قامت ايشان نياراست ؟
از آن پس سوره حمد ، آياتى از سوره مزمّل ، مدثّر ، قلم كه مجموعه عتايق اوليّه نامبردارند بر جان آن تجليگاه سروش غيب فرو نشست و مسؤوليت آن بزرگوار را در ايفاى دعوت توحيدى به تكرار گوشزد نمود .
سه سال نخست دعوت توحيدى آن بزرگوار به اقتضاى زمينهسازى محيط ، پنهان صورت بست . پس از طى اين برههء مرسوم به فترت وحى پيام
وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ . . .
« 1 » نازل گرديد . از آن پس ده سال در دوران مكه و ده سال در مدينه تا ايّامى چند قبل از رحلت آن بزرگوار ، به طور پيوسته ، دسته دسته آيات و سورههاى قرآن كريم در مناسبتهاى مختلف و به اقتضاى روند تكاملى نهضت اسلامى و نياز جامعه ، بر روان پاك آن گرامى نازل و جارى مىگشت .
چنان كه پيشتر خاطرنشان گرديد ، قرآن پيام هدايت الهى است كه از طريق وحى بر پيامبر اكرم نازل گرديد . قرآن در زمينه وصول پيام الهى به پيامبر واژگانى چند را برگزيده كه همه آنها ترجمان همين رابطهء ويژهء پيام رسانى الهى است .
هامش
( 1 ) شعراء / 214 .