پيامبر شناسى و نبوت نيز ، چهرهاى ديگر از موضوعات ارزشمند قرآنى است كه ارمغان بشريت گشته است .
بر اساس الگوى متون مقدس عهدينى كه منتحلانش خود را وابسته به الوهيت مىشمارند ، نبوت و وحى گيرى هيچ گونه ويژگى و مزيت خاصى به همراه ندارد .
فالگيرى ، كهانت ، حكمت آموزى ، سحر و جادو و جز آن همه شعبههاى گوناگون وحىگيرى است . در اين نگرش پيامبران و وحى پذيران نيز افرادى معمولى هستند كه آلوده به عصيان و گناه مىشوند و گرفتار اعمال خلاف اخلاق و تجاوز به نواميس خود و ديگران مىگردند ! « 1 » حتى خدعه و نيرنگ و دروغ و نفاق در كار ايشان معمول است . « 2 »
آنان گاه همديگر را لعن و نفرين مىكنند و در عين حال نبوت و رسالت نيز دارند ! « 3 » سابقهاى تاريك و ناهنجار داشته در قتل و آزار ديگران كار را از اندازه گذراندهاند ، با اين حال يك باره به مكاشفه نايل مىشوند و رسالت مىيابند ! « 4 » اينها همه منعكس كننده يك تفكر درباره نبوت و رسالت الهى است كه سربسته و بدون ورود در جزئيات مورد اشاره واقع گرديد . ليكن در نگرش قرآنى انبياى الهى و پيام آوران نجات بشر كه براى هدايت انسان به سوى كمال انسانى و بارور كردن استعدادهاى انسانى مبعوث شدهاند ، از تمام اين ناشايستگىها منزّه مىباشند . در نگاه قرآن ، نبوت موهبتى است الهى كه از سوى خدا در شايستهترين استعدادها قرار مىگيرد . در اين نگرش پيامبرى و وحى گيرى منوط بر يك سلسله ويژگيهاى اساسى است كه عصمت در دريافت پيام خداوند و حفظ و ابلاغ آن و نيز عصمت
هامش
( 1 ) سفر پيدايش 9 : 20 - 27 - 19 : 30 - 38 ، 34 ، 35 ، 38 ، 49 .
( 2 ) سفر پيدايش ، 27 ، دوم سموئيل ، 11 ، 13 ، 18 ، اول پادشاهان ، 13 ، ارميا ، 23 : 12 و ارميا ، 2 : 8 . . . .
( 3 ) مرقس 14 : 71 ، متى 16 : 13 ، متى 16 : 19 .
( 4 ) اعمال رسولان 7 ، 8 ، 9 ، غلاطيان ، 1 .