در اينگونه آيات از اينكه شفاعت شافعين در حق گنهكاران پذيرفته شود و اين شفاعت سودى به حال آنها داشته باشد ، نفى شده است ولى منظور اين آيات كافران هستند . زيرا آيه اولى خطاب به يهود است و آيه دومى در مورد كسانى است كه روز قيامت را تكذيب مىكردند .
3 - آياتى كه شفاعت را مخصوص ذات اقدس الهى مىكند مانند :
قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
« 1 »
بگو شفاعت همگى از آن خداست ملك آسمانها و زمين مال اوست سپس به سوى او برمىگرديد .
ما لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا شَفِيعٍ أَ فَلا تَتَذَكَّرُونَ
« 2 »
براى شما جز خداوند دوستى و شفيعى نيست آيا متذكر نمىشويد .
درست است كه در اين آيات شفاعت به خداوند اختصاص داده شده ولى اين مانع از آن نيست كه كسان ديگرى هم به اذن خداوند شفاعت كنند و در واقع شفاعت كسانى كه مأذون از طرف پروردگار هستند همان شفاعت خداوند است .
4 - آياتى كه در آنها شفاعت كردن بتها با قطعيت نفى شده است مانند :
وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُمْ وَ لا يَنْفَعُهُمْ وَ يَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ قُلْ أَ تُنَبِّئُونَ اللَّهَ بِما لا يَعْلَمُ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ
« 3 »
جز خدا چيزهائى را عبادت مىكنند كه نه ضررى به آنها مىرسانند و
هامش
( 1 ) - سورهء زمر ، آيه 44 .
( 2 ) - سورهء سجده ، آيه 4 .
( 3 ) - سوره يونس ، آيه 18 .