شفاعت
خداوند كريم نسبت به بندگان خود بسيار مهربان و رؤف است و همواره آنان را مورد لطف و مرحمت خود قرار داده است . يكى از مظاهر رحمت واسعهء الهى و لطف عام و گسترده او ، راههائى است كه جهت بخشش بندگان گنهكار خود پيش روى آنها قرار داده و زمينه را براى رهائى آنها از آتش جهنم فراهم ساخته است . يكى از اين راهها راه شفاعت است .
شفاعت در لغت به معنى نزديك شدن دو چيز به يكديگر است گفته مىشود :
كان فردا فشفعته يعنى تنها بود دوتايش كردم « 1 » بنابراين ، معنى لغوى شفاعت پيوستگى و انضمام چيزى به چيز ديگر است و در اصطلاح اهل كلام و تفسير ، شفاعت درخواست بعضى از بندگان صالح خداوند است كه از درگاه الهى بخشيده شدن گناهان شخص خاصى را طلب مىكند .
طبق آيات متعددى كه نمونههائى از آن را خواهيم آورد ، همه فرق مسلمين ( جز معتزله ) شفاعت را قبول دارند و آن را مقام و منزلتى مىدانند كه خداوند به بعضى از بندگان خود از انبياء و اولياء عنايت كرده و به آنها اين امتياز را داده است كه دربارهء گنهكاران از اهل ايمان شفاعت كنند و آمرزش گناهان آنها را از خدا بخواهند .
البته شفاعت براى خود ضوابط و شرائطى دارد و هركسى مشمول شفاعت شافعان نمىشود و از طرف ديگر هيچكس نمىتواند بدون اذن پروردگار دربارهء كسى
هامش
( 1 ) - ابن فارس ، معجم مقائيس اللغة ، ج 3 ص 201 .