يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ
« 1 »
در آن روز شفاعت فايده نخواهد كرد مگر از كسى كه خدا به او اذن داده است .
لا تُغْنِي شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشاءُ
« 2 »
و شفاعت آنها چيزى فائده نخواهد داد مگر پس از آنكه خدا به هر كس كه بخواهد اجازه شفاعت بدهد .
بهطورى كه ملاحظه مىفرمائيد در اين آيات اصل شفاعت شفاعتكنندگان اثبات شده است چيزى كه هست اين است كه تنها كسانى مىتوانند اين مقام و موقعيت را داشته باشند كه از جانب خدا مأذون باشند و بدون اجازه خدا احدى حق شفاعت كردن را ندارد .
7 - آياتى كه دلالت دارند كه شفاعت تنها دربارهء كسانى پذيرفته مىشود كه خداوند اجازه شفاعت در حق آنها را به شافع داده باشد مانند :
وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى
« 3 »
و شفاعت نمىكنند مگر در حق كسى كه خداوند به او اجازه بدهد .
طبق اين آيات شفاعت شوندگان نيز با اجازه خداوند انتخاب خواهند شد بنابراين ، هم شفاعتكنندگان و هم شفاعتشوندگان هر دو گروه را خداوند انتخاب
هامش
( 1 ) - سوره طه ، آيه 109 .
( 2 ) - سورهء نجم ، آيه 26 .
( 3 ) - سورهء انبياء ، آيه 28 .