گفتار چهاردهم ميبدى ، متوفى در اوايل قرن ششم ق .
- كشف الاسرار وعدة الابرار ، معروف به تفسير خواجه عبد الله انصارى ، به كوشش على اصغر حكمت ، تهران ، 1331 - 1339 ، ده ج .
- قرآن كريم با ترجمهء نوبت اول از كشف الاسرار ، به كوشش سيد حسن سادات ناصرى ، تهران ، 1351 .
- فهرست تفسير كشف الاسرار . . . به كوشش محمد جواد شريعت ، تهران ، 1363 .
در اين كتاب ، « نوبت اول » كه ترجمهء دقيق قرآن است مورد توجه قرار دارد . اما دو نوبت ديگر هم براى سنجش كار مؤلف سخت مورد نياز ماست . در « نوبت سوم » ، يعنى در تفاسير عرفانى قرآن كريم است كه توان هنرى و نيروى ابداع ميبدى پديدار مىگردد .
در « نوبت دوم » ، مؤلف نه به كار ترجمهء دقيق آيات عنايت داشته ، و نه به حكمت و زهد و تصوف . بنابراين نثر نوبت دوم ، بسيار عادىتر و طبيعىتر است . از آنجا كه مؤلف در هر نوبت ، شيوهاى خاص برگزيده و رفتار عاطفى و هنرى و زبانشناختى او به سه گونهء متفاوت جلوه كرده است ، خوب است . هر نوبت را جداگانه بررسى كنيم و سرانجام آنها را با يكديگر بسنجيم تا بلكه واكنشهاى او را در حين ترجمهء آيات الهى بهتر دريابيم .
1 . با نوبت سوم آغاز مىكنيم :
« پير طريقت گفت : الهى ! همه از حيرت بفريادند ، و من بحيرت شادم . به يك لبيّك ،