السورآبادى ابو بكر عتيق بن محمّد الهروي صاحب التفسير بالفارسية معاصر سلطان آلب ارسلان سلجوق بود .
در كشف الظنون حاجى خليفه نيز اين تفسير ياد شده است .
و تفسير سورآبادى از مآخذ كتاب « وجوه قرآن » تأليف حبيش تفليسى كه از علماى عامه سده ششم است مىباشد .
سورآبادى قرآن و تفسيرش را به هفت بخش تقسيم و هر سبع را يك جلد قرار داده است .
تاكنون دو جلد آن از دو نسخه خطى به صورت عكسى چاپ شده است .
در سال 1338 قصص قرآن با ترجمه آيات آن مبتنى بر تفسير سورآبادى توسّط دو نفر از اساتيد تحقيق و چاپ شده انها گفتهاند كه يكى از علماى سده هفتم اين قصص را از تفسير سورآبادى انتخاب كرده است .
و نيز ارشاد التفسير في بشارات التذكير المستخرج من تفسير العتيق تلخيص همين تفسير است .
امتياز مهم تفسير سورآبادى اين است كه در ذيل آيات سؤالهايى را مطرح ، و سپس پاسخ مىدهد و كتاب « اسئلة القرآن و اجوبتها » تأليف ابو بكر خوارزمى كه چند بار چاپ شده ، شايد روشش را از اين تفسير گرفته باشد .
سورآبادى از تفسير ابن عباس استفاده كرده و در مقدمه هم از آن ياد نموده است . امّا همانطور كه قبلا گفته شد تفسيرى كه در زمان ما به نام تفسير ابن عباس معروف است توسّط فيروزآبادى صاحب قاموس المحيط كه چند قرن بعد از سورآبادى بوده تدوين شده است .
در اين تفسير به شيعه ( رافضيان ) حملههاى شديد شده و اين مطلب حاكى است كه سورآبادى از سنّيان متعصّب بوده است و شايد به همين جهت هم دوره تفسير او با اينكه از نظر ادب فارسى بسيار ارزنده است در ايران به صورت تحقيقى و كامل چاپ نشده است .
آشنايى با تفاسير ( به ضميمه عدم تحريف قرآن و چند بحث قرآنى ) ( فارسى ) — صفحة 302
مساهمون: رضا استادى
ص٣٠٢