على بن الحسين عليهما السّلام فرمود ما ذو القربى هستيم . به احقاق الحق ج 3 ، ص 549 و ج 14 ، ص 575 و 618 رجوع شود .
در تفسير طبرى ، ج 15 ص 152 روايت على بن الحسين عليهما السّلام را آورده و گفته احتمال ديگر اين است كه مقصود از « ذو القربى » خويشاوندان هر كس باشد ، نه خويشاوندان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و آنگاه قول دوم را مقرون به صواب دانسته است .
16 -
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا
( مريم / 96 ) .
ترجمه : آنان كه ايمان آوردهاند و اعمال صالح و شايسته انجام مىدهند خداوند رحمان براى آنان در دلهاى مردم مودت و محبت قرار مىدهد .
در تفسير ثعلبى و كشاف زمخشرى و تفسير قرطبى و تذكره ابن جوزى و صواعق محرقه ابن حجر و الفصول المهمه ابن صباغ و در المنثور سيوطى و شواهد التنزيل حسكانى و مناقب خوارزمى و چند كتاب ديگر روايت شده كه اين آيه شريفه درباره على عليه السّلام نازل گرديده است . به احقاق الحق ، ج 3 ، ص 82 و ج 14 ، ص 150 و ج 18 ، ص 541 و ج 20 ، ص 51 رجوع شود .
در تفسير طبرى ج 16 ، ص 100 پس از ذكر چند روايت كه معنى عام آيه را در بردارد بدون اينكه از روايت مربوط به على عليه السّلام ياد كند مىگويد بعضى گفتهاند اين آيه درباره عبد الرحمن بن عوف نازل شده است .
17 -
فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيها بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ يَخافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَ الْأَبْصارُ
( نور / 36 ) .
ترجمه : در خانههايى كه خدا اجازه داده است رفعت و بلندى پيدا كنند و نام او در آن خانهها برده شود مردانى كه تجارت و خريد و فروش ، آنان را از ياد خدا و نماز خواندن و زكات دادن مشغول نمىكند ، صبح و شام در آن خانهها خدا را تسبيح مىكنند . سيوطى در در المنثور و آلوسى در روح المعانى از انس بن مالك و بريده روايت كردهاند كه رسول اللّه اين آيه را قرائت كرد ، شخصى برخاست و گفت اين