در تفسير طبرى ، ج 11 ، ص 46 در ذيل آيه شريفه به اين روايت اشاره نكرده ولى روايتى به اين مضمون نقل شده كه مقصود از صادقين ، رسول خدا و اصحاب او و در روايت ديگر مقصود از صادقين ابو بكر و عمر است .
12 -
أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ
( هود / 17 ) .
ترجمه : آيا كسى كه از جانب پروردگار خود دليلى روشن دارد و از پى در آيد برهان و دليل او را گواهى از خدا كه به صحت آن گواهى دهد .
از عباد بن عبد اللّه و زاذان و حارث و جابر بن عبد اللّه و ابن عباس و ابو ذر و ابو الطفيل و انس و ابو جعفر عليه السّلام روايت شده كه آيه شريفه درباره على عليه السّلام است ، يعنى مقصود از « شاهد منه » آن حضرت است .
اين روايت در كتابهاى متعدد مانند مناقب ابن مغازلى و شواهد التنزيل حسكانى و تفسير ثعلبى و تفسير حبرى و شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد و تفسير خازن و معالم التنزيل بغوى و تفسير قرطبى و در المنثور سيوطى آمده است . به احقاق الحق ، ج 3 ، ص 352 و ج 14 ، ص 309 و ج 20 ، ص 33 مراجعه شود .
در تفسير طبرى ، ج 12 ، ص 10 در ذيل آيه شريفه روايات زيادى نقل شده كه مقصود از « شاهد » زبان رسول خدا و يا قرآن و يا جبرئيل و يا فرشتهاى است كه از طرف خدا حافظ رسول خدا است و فقط يك روايت از على عليه السّلام نقل مىكند كه آن گرامى فرموده اين آيه درباره من نازل شده است ، و در پايان طبرى گويد : قولى كه از همه اقوال به صواب نزديكتر است اين است كه بگوييم مقصود از « شاهد منه » جبرئيل است .
13 -
قُلْ هذِهِ سَبِيلِي أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ عَلى بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي وَ سُبْحانَ اللَّهِ وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ
( يوسف / 108 ) .
ترجمه : اى پيامبر بگو اين راه من است با بصيرت و بينايى كامل ، من و آنكه پيرو من است به سوى خدا دعوت مىكنيم و منزه است خدا و من از مشركان نيستم .
در كتاب مناقب ابن مردويه و شواهد التنزيل حسكانى و توضيح الدلائل سيد احمد