اين تفسير از ممتازترين تفاسير عرفانى به زبان فارسى است كه متن آن نيز از نظر نثر فارسى ارزشى ادبى دارد .
روش عملى مفسر
مفسر تلاش مىكند كه تفسير هر آيه را در سه نوبت انجام دهد ؛
نوبت اول : ترجمه تفسيرى و معناى ظاهرى آيه است ؛
نوبت دوم : بيان وجوه معانى ، قرائت ، اسباب نزول ، بيان احكام ، روايات و اقوال صحابه و تابعان است ؛
نوبت سوم : بيان رمزها و اشارات عرفانى و نكات ظريف و لطيفى است كه از روح عبارات بر گرفته شده . « 1 »
نكته ديگر ، استفاده ايشان از آيات و روايات است . در تفسير برخى آيات چهار يا پنج آيه را گواه مىآورد تا مفهومى را القا كند . او در روايات به اقوال صحابه و تابعان متكى است .
منابع ديگر ايشان ، تفاسير عرفانى و ديدگاههاى عرفايى همچون ابو عبد اللّه سهل تسترى ، ذو النون المصرى ، با يزيد بسطامى و . . . است . « 2 »
برخورد مفسر با اهل بيت عليهم السلام - بويژه در آيه مودت « 3 » و آيات ديگر - اظهار محبت به آنان است ؛ چنانچه ساير عرفا مانند ابن عربى - اگرچه از اهل سنت باشند - مقام اهل بيت عليهم السلام را ارج مىنهند ، و اين بر خلاف برخى از مفسران اهل سنت است كه امتيازات آنان را پنهان كردهاند . ميبدى از عرفا و اهل باطن است ؛ اما در مباحث كلامى از جمله جبر و اختيار ، كلام الهى و صفات خبريه ديدگاههاى اشعرى و نيز سلفى و اهل الحديث از اهل سنت را تقويت مىكند .
هامش
( 1 ) . همان ، ص 2
( 2 ) . سيد محمد على ايازى ، المفسرون حياتهم و منهجهم ، ص 591
( 3 ) . شورى ، 23