جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 35

مجتاله در آن « 1 » دايره و قائم به آن « 2 » دايره نيست ؛ و هيچ جزء « 3 » از « 4 » اجزاى هويّت حركت قطعيهء متّصلهء موجوده از ذات حركت توسّطيه خالى نيست ، با آنكه حركت توسّطى « 5 » در حركت قطعى و قائم به حركت قطعى نيست ؛ و هيچ جزء از اجزاى زمان ممتدّ از ذات آن سيّال خالى نيست ، با آنكه آن سيّال در زمان و قائم به زمان نيست ؛ « 6 » همچنين « 7 » هيچ « 8 » ذرّه از ذرّات وجودات هيولا « 9 » و صور اين عالم از ذات عقل فعّال و فيض شعاع او خالى نيست ، با آنكه او در اين عالم و قائم به اين عالم نيست . و هر گاه ارتباط و اتّصال با عقل فعّال كه ذمّت جوهر ذاتش ، رهين « 10 » هلاك ذاتى و فقر « 11 » امكانى است ، در اين مرتبه است ؛ پس تصوّر كن كه « 12 » با فعّال حقّ و فيّاض مطلق كه منبع سنخ ذات « 13 » هر هويّتى « 14 » ، و ينبوع وجود هر موجودى ، جناب جاعليت او ؛ و « 15 » هر ذاتى ، صنع فيض او ؛ و هر نورى ، ظلّ نور اوست ، چگونه و در چه مرتبه بوده باشد ! و اين نحو ارتباط جوهر ذات و اتّصال نورانيت انّيت « 16 » ، در نفس ناطقهء انسانى كه خميرهء كنه جوهر مجرّدش از اقليم نور و عالم قدس است ، اقوا و آكد تصوّر بايد كرد ؛ و لا سيّما در « 17 » مرتبهء عقل مستفاد نفس انسان متقدّس متألّه كه به اندازهء اتّصال و اختصاص ، و اختلاط و امتزاج او با انوار « 18 » عالم قدس « 19 » ، دامان « 20 » عبارتى به دست فكر « 21 » و چنگ تخيّل نمىتوان « 22 » انداخت . « 23 »