ببايد دانست كه صرافت وحدت حقيقيه و محوضت احديت حقّه ، مختصّ است به جناب قدّوس حقّ - تعالى شأنه - كه از جميع انحاى كثرت - اعنى : كثرت قبل الذات « 1 » و كثرت مع الذات و كثرت بعد الذات « 2 » - من جميع الوجوه و الجهات ، منزّه و مقدّس و متمجّد « 3 » و متعالى است . و امّا كثرت « 4 » من بعد الذات كه عبارت « 5 » است از : [ 1 . ] تكثّر سلوب / 45 / لازمه و اضافات عارضه / 46 / [ 2 . ] و تكثّر مبادى آن اضافات كه لوازم صفات حقيقيه است ، مانند ايجادات معلولات كه از مراتب متقدّمه بر ذوات معلولات است ، و از صفات « 6 » حقيقيه و كمالات مطلقه نيست [ 3 . ] و تكثّر اسماى كماليهء تقديسيه و تمجيديه به هيچ وجه مستلزم تكثّرى در ذات و در جهات ذات نمىشود . چه اسماى مقدّسه « 7 » به ازاى حيثيات مختلفه و جهات متكثّره نيست ، بلكه حيثيت وجوب ذاتى - بوحدتها الحقّة ، و محوضتها « 8 » الصرفة ، و « 9 » بهائها الحقّ ، و كمالها المطلق - استحقاق جميع اسماى تمجيديه و تقديسيه ، و جماليه و جلاليه دارد . « 10 »

و امر در عالم امكان و سبيل حقايق جايزه « 11 » بر خلاف اين است . « 12 » / 47 /