واحد عددى ، كه ظلّ ذات واحد حقيقى است ، / 194 / حقيقت او را - بما هو واحد عددى - چند صفت ذاتى ، لازم ماهيت « 1 » افتاده است كه در مستقرّ ادراك عقل از آن صفات انسلاخ نمىتواند داشت : يكى : آنكه در سلسلهء تعداد ، مبدأ المبادى و اوّل الاوائل است بلا مشاركت شريكى و منازعت سهيمى . دوّم « 2 » : آنكه در هر « 3 » مرتبه‌اى از مراتب كثرت و هر نوعى « 4 » از انواع عدد ، هم اوّل آمده « 5 » است و هم آخر ، و هم مبدأ و هم معاد . سيّم « 6 » : آنكه مراتب كثرات و انواع اعداد - لا الى « 7 » نهاية - همه در ذات « 8 » وحدانى وحدت عددى او « 9 » بالقوّه موجودند ؛ فهو بوحدته كأنّه الكلّ فى وحدة « 10 » ؛ چه ماهيت « 11 » كثير « 12 » و حقيقت عدد نيست الّا همان واحد متحرّك ؛ و وحدت متكرّرهء مراتب ظهور و « 13 » جنبش ، و « 14 » مدارج تنزّلات و تكرّرات « 15 » او را « 16 » انواع متباينهء عدد و مراتب متخالفهء « 17 » كثرت مىنامند و به اسماى مختلفه مىخوانند . چهارم : آنكه هر مرتبه‌اى از مراتب كثير « 18 » كه متحصّل مىشود ، ذات واحد را نامى ديگر نسبى و شأنى تازه‌تر اضافى ، قياس با آن مرتبهء متحصّله حاصل مىآيد ؛ و او « 19 » - فى حدّ ذاته - همان بر عرش وحدت خود مستقرّ و بر سنّت يگانگى خود مستمرّ است . مثلا قياس با مرتبهء اثنين نام او « نصف » است ، و نسبت با مرتبهء « 20 » ثلاثه