فيثاغورس متألّه ، بعد از آنكه وحدت را تقسيم كرده به : [ 1 . ] وحدت حقيقى قائم به ذات خود كه متعالى است از آنكه وحدت عددى باشد ؛ و آن وحدت ذات بارى است تعالى عزّه . [ 2 . ] و « 1 » وحدت قائم به غير ، مستفاد از غير كه « 2 » آن وحدت عددى است . و باز وحدت عددى را تقسيم كرده به : [ 1 . ] وحدت قبل الدهر كه آن وحدت امر بارى تعالى است [ 2 . ] و وحدت مع الدهر و قبل الزمان كه آن « 3 » وحدت عقل است [ 3 . ] و وحدت بعد الدهر كه آن وحدت نفس است [ 4 . ] و وحدت مع الزمان « 4 » كه آن وحدت عناصر و مركّبات است « 5 » گفته است : « المعدود « 6 » الذى فيه اثنينية « 7 » ؛ و هو أصل المعدودات و مبدأها « 8 » العقل « 9 » باعتبار أنّ فيه اعتبارين : [ 1 . ] اعتبارا من حيث ذاته و أنّه ممكن الوجود بذاته [ 2 . ] و اعتبارا « 10 » من حيث مبدعه و أنّه واجب الوجود به « 11 » فقابله الاثنان ؛ و المعدود « 12 » الذى فيه الذى فيه ثلاثية « 13 » هو النفس ؛ إذ زاد « 14 » على الاعتبارين اعتبارا ثالثا « 15 » ؛ و المعدود الذى فيه أربعية « 16 » هو الطبيعة ؛ إذ زاد « 17 » على الثلاثة رابعا ، و ثمّ « 18 » النهاية يعنى نهاية المبادى و ما بعده المركّبات . فما من موجود مركّب إلّا و « 19 » فيه من