جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 172

جملى او نخواهد بود . و مرتبهء اثنين و حرف « ب » « 1 » از براى اثر و متعلّق حرف الف است - كه عقل اوّل باشد - به اعتبار جوهر ذات و ماهيت « 2 » امكانى كه به آن « 3 » اعتبار رو در جناب مقدّس بارى - تعالى عزّه « 4 » - دارد و از فعّاليت رحمت وجوبى بارى و قابليت مرتبهء امكانى « 5 » او در جوهر هويّت « 6 » او ميان وجوب بالغير و جواز بالذات و همچنين ميان « 7 » مفهوم ما بالفعل و مفهوم ما بالقوّه ، عقد نكاح سارى در جميع ذرارى واقع شده ، از « 8 » ازدواج « 9 » آنها تولّد « 10 » انّيت او به حصول پيوسته است ؛ و حرف « ب » را از جنسين عاليين - جوهر و عرض - و عقد « 11 » نكاح بينهما نيز كنايت مىتوان گرفت . و مرتبهء ستّه و حرف « و » ايضا از براى ذات عقل اوّل است . فامّا نه به اعتبار جوهر حقيقت ، و نه « 12 » به اعتبار روى ذات در جهت جنبهء عاليه و نسبت حقيقت به آستان كبرياى متعالى ، بل به اعتبار التفات به جنبهء سافله و لحاظ آنكه ذات فعليت يافتهء او به حسب فيضى كه از جناب مفيض حقّ گرفته ، و وجوبى كه از آستان جاعل مطلق استفاده كرده - بإذن اللّه سبحانه « 13 » - وسيلهء افاضهء رحمت الهى و واسطهء ايصال جود نامتناهى در حقّ سافلات - كه دور افتادگان وادى نقص قابليت « 14 » و ضعف استحقاق آمده‌اند - مىشود « 15 » ؛ / 190 / و چون مرتبتين « 16 » اثنين و ستّه ، هر دو مخصوص يك ذات‌اند به دو اعتبار ، پس مقتضاى اين دقيقه آن باشد كه صورت رقم هر دو مرتبه يكى بوده باشد به اختلاف جهتين : يمين و شمال . و على هذا السبيل : مرتبهء ثلاثه و « 17 » حرف « جيم » ، و نيز مرتبهء سبعه و حرف « زاء »