جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 171

ذاتى و شخصيت جوهرى از پهلوى پرتوى علّيت و به دولت سعادت ظلّيت اين مرتبهء عاليه دارد . هذا على المذهب الأشهر و على ما عليه الأكثر ، كه توسعه در عالم ابداع و تكثير « 1 » مبدعات مىكنند « 2 » . و بر قولى كه منقول شفا و مسلوك اشارات / 189 / است « 3 » - كه ابداع و تأثير ابداعى ، مخصوص باشد به صادر اوّل فحسب ؛ و ديگر عقول داخل عالم اختراع و متعلّقات امر اختراعى و تأثيرات اختراعيه باشند « 4 » - واحد عددى و حرف الف را از براى مطلق امر ابداعى اخذ بايد كرد كه هرگز تنزّل تكثّرى نمىكند و هميشه بر وحدت عددى حقيقى « 5 » و خصوصيت شخصيت « 6 » تعيّنى « 7 » خود ايستاده است . و امّا انسان كبير - كه شخص جملى نظام وجود است - هر چند كه مبدع است « 8 » نه مكوّن و نه مخترع به اتّفاق جميع حكما قولا واحدا ؛ چه او را وراى حقيقت قيّوم « 9 » واجب بالذات - جلّ سلطانه - منتظرى و موقوف عليهى « 10 » متصوّر نيست ، بلكه نفس مرتبهء ذات قيّومى وجوبى ، فاعل مستقلّ و جاعل تامّ اوست ؛ ولى سبيل جعل و ابداع او - بما هو انسان كبير واحد - و شخص جملى وحدانى « 11 » ، همين ايجاد « 12 » اجزا « 13 » و جعل اعضاى « 14 » اوست . چه تحقّق مركّب با تحقّق جميع « 15 » اجزا ، ضرورى فطرى و يقينى اوّلى است ، نه آنكه ايجادى ديگر وراى ايجاد اجزا ، و جعلى « 16 » مستأنف سواى جعل اعضا « 17 » به او متعلّق شود . پس امر « 18 » ابداعى و نفس رحمانى ديگر مخصوص در ازاى خصوصيت شخصى « 19 » تركيبى و شخصيت « 20 » وحدانى