جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 165

مشهوريّين گزيدن و مسعاى « 1 » عقلاى جمهوريّين اختيار « 2 » كردن ؛ و « 3 » الف را « 4 » به اعتبار مرتبهء وحدت عددى كه دارد ، به ازاى صرف « 5 » مرتبهء وحدت حقّهء قائم بذات گرفتن ؛ و در مقام دلالت وضعى بر كنه ذات قدّوسى احديت مطلقه باز داشتن ؛ و « 6 » صرافت بساطت « 7 » قيّوميت « 8 » و محوضت اطلاق وجوب وجود « 9 » را - كه جاعل جملهء مظاهر و صانع جميع عوالم است - از جملهء بسايط حروف شمردن و داخل مراتب عالم حرفى دانستن ؛ موافق مشرب ما ، و در مذاق نفس الامر گوارا نمىآيد ؛ و با « 10 » آنچه خود در كتاب شفا و كتاب تعليقات و كتاب مباحثات و در بسيارى رسائل و مقالات تحقيق كرده ، مخالفت دارد ؛ چه در « 11 » مطاوى جذوات معلوم آمد كه وحدت حقيقى ، قائم بذات « 12 » عددى ، و جزء « 13 » هيچ مرتبه‌اى از مراتب اعداد نيست ؛ و مدارك عاليه و عقول مقدّسهء قادسه را به حريم تصوّر كنه « 14 » ذات قيّومىاش « 15 » راهى نمىتواند بود . پس وضع دلالت اسما « 16 » و الفاظ را بر جناب قدّوسيت‌اش به حسب اعتبار نسبت « 17 » الوهيت و اضافت صانعيت و امثال ذلك - من الخواصّ و المراتب المتأخّرة عن نفس مرتبة الذات - اخذ بايد كرد ، نه به حسب حيثيت كنه مرتبهء ذات كه در دايرهء تعقّل و فرجار تصوّر نيست ؛ و وحدت عددى را كه در عالم حرفى مرتبهء الف است ، ظلّ وحدت حقيقى و منبعث از ذات قيّومى بايد گرفت ، نه « 18 » مرتبهء ذات حقّ و عين حقيقت قيّوم « 19 » مطلق ؛ و « 20 » در جميع مقامات بر موقف حديث كريم : « تفكّروا فى آلاء اللّه و لا تفكّروا « 21 » فى ذات اللّه » / 184 / وقوف واجب « 22 » بايد شمرد « 23 » . نمىبينى كه