شريك ما در رياست حكماى اسلام - الشيخ « 1 » الرئيس « 2 » ابو علىّ الحسين بن عبد اللّه بن سينا - در « 3 » تطبيق حروف كلامى و كتابى بر مراتب موجودات بر مسلك مشهور و مذهب جمهور رفته ، در فصل « 4 » ثانى رسالهء نيروزيه به اين عبارت گفته است : « من الضرورة [ أنّه ] « 5 » إذا « 6 » اريد الدلالة على هذه « 7 » المعانى بما هى ذوات من الحروف أن يكون الأوّل منها فى الترتيب القديم - و هو ترتيب « ابجد ، هوّز » - دالّا « 8 » على الأوّل و ما يتلوه على ما يتلوه « 9 » و أن يكون الدالّ على هذه المعانى بما « 10 » هو « 11 » ذات من الحروف متقدّما « 12 » على الدالّ عليها من جهة ما هى مضافة « 13 » ، و أن يكون المعنى الذى يرتسم من إضافة بين إثنين « 14 » منها مدلولا « 15 » عليه بالحرف الذى يرتسم من ضرب الحرفين « 16 » الأوّلين أحدهما فى الآخر ، أعنى ما يكون من ضرب عددى الحرفين أحدهما فى الآخر ، و أن يكون ما يحصل من العدد الضربى مدلولا عليه به حرف واحد مستعملا فى هذه الدلالة مثل « ى » الذى هو من ضرب « ب » فى « ه » ، « 17 » و ما يصير مدلولا عليه بحرفين مثل « 18 » « يه » « 19 » الذى هو من ضرب « ح » « 20 » فى « ه » مطرحا « 21 » ، لأنّه مشكّك « 22 » يوهم « 23 » دلالة كلّ واحد من « ى » و « ه » « 24 » بنفسه ، و يقع هذا الاشتباه فى كلّ حرفين مجتمعين لكلّ واحد منهما خاصّ دلالة فى حدّ « 25 » نفسه ؛ و أن يكون الحرف الدالّ على مرتبة « 26 » من جهة أنّها بواسطة « 27 » مرتبة قبلها