جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 127

الفم - و « ظاء » « 1 » و « ذال » و « ثاء » « 2 » را لثويّه « 3 » ؛ و « راء » « 4 » و « لام » و « نون » را ذولقيّه - لأنّ مبدأها من ذولق اللسان ، و هو تحديد « 5 » طرفه - و « فاء » و « باء » و « ميم » را شفويّه « 6 » ؛ و « همزه » و « الف » و « 7 » و « واو » و « ياء » « 8 » را جوف و هوائيّه ، على معنى أنّها تخرج من الجوف أو تذهب فى هواء « 9 » و لا تقع فى حيّز . و اعتبار شانزده مخرج ، و تقسيم مخارج به مراتب « 10 » مختلفه ، به حسب ارتفاع و انخفاض « 11 » حيّز - على ما هو الأشهر - اولى و انسب « 12 » است . و بالجملة : نفس و نفس « 13 » انسان ، ارض و شجرهء صور « 14 » ، و اسماى حقايق و هويّات موجودات‌اند . صور علميهء حقايق اشيا ، چنانچه در بطون غيبى ، جلابيب عوارض را خلع كرده ، به نفس ناطقهء انسانى قائم و در جوهر ذاتش منطبع مىباشد « 15 » ، در ظهور شهادى « 16 » به لباس اسما و الفاظ در « 17 » آمده ، به نفس هوائى « 18 » انسان قائم ، و در هواى تنفّسىاش « 19 » ساير مىآيد . پس انسان ، به حسب جوهر نفس ناطقه ، ارض حقايق است « 20 » ، من حيث صورها « 21 » العلمية ؛ و به حسب تموّج نفس « 22 » هوائى « 23 » ، شجرهء موجودات است « 24 » ، من حيث أسماؤها اللفظية . و همانا كه عنصر هوا « 25 » ، به اعتبار شفوف « 26 » و لطافت و مجانست با روح « 27 » حيوانى - كه متعلّق اوّل ، و مستوا و مستقرّ تعلّق نفس ناطقه است - اين مناسبت و مشابهت با