جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 124

جوهر « 1 » نفس ممزوج و منطبق « 2 » ؛ و به احكام و خواصّ هر موطن - از وحدت و كثرت ، و لطافت و كثافت - مخلوط و منصبغ « 3 » است ؛ و از اين جاست كه گفته‌اند : « العلم التعقّلى ، سنّته توحيد الكثير ؛ و الإدراك الإحساسى ، شاكلته « 4 » تكثير الواحد . » و اين احكام در مرتبهء علم بسيط اجمالى و مراتب علوم تفصيليه به صور « 5 » متكثّره كه از ينبوع صورت وحدانيهء اجماليه - على التدريج و الاتّصال - نبوع « 6 » و انشعاب مىيابد « 7 » ، بر همين نسبت متحقّق است ؛ و بعضى اين مسلك را منهج تفسير « العدد عقل متحرّك » داشته‌اند . و همچنانكه در قوس صعودى و سير عروجى - من الجنبة « 8 » السافلة الحسّية إلى الجنبة « 9 » العالية العقلية - حقايق و ماهيات و هويّات و انّيات لباس محسوسيت در اطوار مختلفه پوشيده « 10 » : [ 1 . ] گاهى به صورت اسما « 11 » و الفاظ و حروف و اصوات برآمده « 12 » ، به وساطت تموّج جسمى « 13 » لطيف رطب سيّال مانند هوا « 14 » - كه منضغط « 15 » باشد ميان قارع و مقروع « 16 » يا قالع و مقلوع - مقاوم و متكيّف « 17 » شود به « 18 » كيفيت صوت ، و متشكّل به مقاطع « 19 » حروف ، از راه سماع داخل دروازهء سمع شده ، هواى راكد « 20 » محصور در تجويف صماخ را متحرّك سازد ، و به توسّط بدرقهء « 21 » روح مصبوب « 22 » در عصب « 23 » مفروش « 24 » سطح باطن صماخ ، به ساحت احساس قوّت « بنطاسيا » رسد « 25 » . [ 2 . ] و گاهى به اكسيهء « 26 » سطوح و اشكال و اضواء و الوان متلبّس گشته « 27 » ، از رخنهء