جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 87

احديهء « 1 » وحدت حقّه است « 2 » . چه ، هر چه وراى ذات قيّومى متعالى « 3 » واحد حقّ است ، در هويّت شخصى « 4 » معلول جملى داخل است ؛ و چون سبيل ايجاد هويّت مركّب ايجاد اجزاى « 5 » آن هويّت است ؛ و مركّب جعلى مستأنف وراى جعل اجزا نمىخواهد . پس اراده و عنايت جاعل حقّ به شخص جملى بالذات متعلّق است ، و به آحاد موجودات - كه اجزاى شخص « 6 » جملىاند - بالقصد الثانى ؛ و معلول اوّل اراده و عنايت شخص جملى است ، و معلول اوّل جعل « 7 » و ايجاد اكرم « 8 » و افضل اجزاى شخص جملى كه عقل اوّل است . و چون وجود شخص « 9 » جملى ، مرهون شرطى و استعدادى و حاملى و موضوعى « 10 » و محلّى نيست و به محض ارادهء حقّه و عنايت سابغه « 11 » وجود تامّ و رحمت واسعه مستند « 12 » است و استحقاق حصول او را « 13 » وراى « 14 » امكان ذاتى ، محصّلى و مصحّحى در كار نيست ؛ پس لا محاله شخص « 15 » جملى ، أفضل ما يدخل فى الإمكان و أجمل « 16 » ما يقع فى التصوّر ؛ و نظامى ديگر افضل و اتمّ از اين نظام ، از جملهء ممتنعات بالذات و در شمار مختلقات « 17 » متوهّمات خواهد بود ؛ و الّا به حكم قاعدهء « امكان اشرف » قبل از اين نظام موجود بودى بالضرورة البرهانية ، و بعد از آنكه به ميقات ظهور رسيد « 18 » كه كلّ عالم امكان شخصى است وحدانى ، مستند به جاعل حقّ - جلّ شأنه - مرّة واحدة دهرية ؛ « 19 » و مبدأ و مدبّر و حافظ و ممسك آن « 20 » ، محض عنايت « 21 » حقّ است كه در اصطلاح الهيّين تعبير از آن به طبيعت كلّيه مىكنند - چنانچه شريك « 22 » سالف ما در