جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 65

و « 1 » شريك سالف ما در رياست حكماى اسلام - الشيخ « 2 » أبو علىّ « 3 » الحسين بن عبد اللّه بن سينا - در « 4 » شفا با ارسطوطاليسيّين « 5 » اتّفاق نموده و « 6 » تشنيع بر افلاطون در اين مقام بيش از اندازه مىكند . / 78 / فامّا « 7 » شريك سابق ما در تعليم و تصحيح « 8 » فلسفهء اسلامى ، الشيخ ابو نصر محمّد بن محمّد بن طرخان الفارابى قبل از او در كتاب الجمع بين الرأيين « 9 » گفته است كه مراد افلاطون « 10 » الهى از اين كلام بيش از اين نيست كه كيانيات زمانيه « 11 » نسبت به عالم الوهيت ، و قياس به سعت « 12 » علم « 13 » و جامعيت احاطهء الهى ، تدريج و تعاقب و تبدّل و تغيّر ندارند ، هر چند نسبت به يكديگر و به حسب وقوع در ظرف زمان كه معدن تقضّى و تجدّد ، و موطن « 14 » فوت « 15 » و لحوق است ، متدرّج « 16 » و متعاقب و متبدّل و متغيّر باشند « 17 » . / 79 / و ارسطو نيز در اثولوجيا - و فى ساير حروفه فيما فوق الطبيعة - صاحب اين مشرب و ناهج « 18 » اين مذهب است ؛ و در اين مسأله ، مجال مخالفت ميانهء اين دو امام حكمت نيست . و ما در كتاب افق مبين و ساير صحف خود ، او را در اين قول « 19 » تصويب نموده - بفضل اللّه سبحانه - تحقيق حقّ بر قسط اوفى و امد اقصى كرده‌ايم . و امّا عالم مثالى « 20 » و مثل معلّقهء خيالى اگر چه در مذاق ذوقيات و مشرب خطابيات و قياسات شعريه ، شيرين « 21 » و خوشگوار مىآيد ، و لكن « 22 » بر منهج « 23 »