جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 66

فحص و مذهب برهان ، مشكل الانطباق است . و امر معاد جسمانى و مواعيد « 1 » ثواب و عقاب جسدانى ، و تصحيح « 2 » منامات و خرق عادات - و ما اشبه ذلك - موقوف بر تجشّم اثبات آن نيست « 3 » ، على ما قد قرّرنا « 4 » بإذن اللّه تعالى فى مقارّه « 5 » و أوضحنا فى مظانّه . واسطهء ميانهء مجرّد و مادّى به حسب وجود ، صورت برهانى ندارد « 6 » ؛ چه موجود متشخّص « 7 » يا « 8 » در وجود خود « 9 » متعلّق است به عالم « 10 » زمان و مكان ، و متخصّص « 11 » است به جهت و حيّز « 12 » و وضع و امتداد و « 13 » لا امتداد « 14 » و حركت و سكون ؛ يا آنكه مفارق اين سلاسل و اغلال ، و مقدّس از اين علايق و عوايق است مطلقا « 15 » ؛ و سخن در هويّت شخصى است نه در طبيعت مرسله كه طبايع مرسله - من حيث هى هى لا به شرط شىء على الإطلاق - مجرّدند ، هر چند طبايع ماهيات « 16 » هيولانيه در مرتبهء تشخّص مخلوط « 17 » باشند به علايق مادّه و خصوصيات امكنه و ازمنه و اوضاع و ابعاد . آرى « 18 » انحاى تعلّقات و علاقات « 19 » ، و « 20 » مراتب لطافت و كثافت « 21 » مادّيات مختلف مىباشد « 22 » به شدّت و ضعف . پس اگر در شهادت و مادّيت « 23 » تعميم « 24 » و توسيع كنند ، و اين عالم مثال را الطف طبقات و اشرف مراتب عالم شهادت گيرند ، گنجايى دارد . و نيز آنچه مىگويند كه : « اين مثل صور معلّقه‌اند لا فى مادّة و محلّ » به ميزان