جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 64

گفت : « ما سمعت شيئا « 1 » قطّ ألذّ من حركاتها ، و لا رأيت شيئا « 2 » أبهى من صورها و هيئاتها « 3 » . » و عالم مثال و اقليم مثل معلّقه و « 4 » صور روحانيه ، به اين معنى يكى ديگر از تفاسير خمسهء مثل افلاطونيه « 5 » است . و بعضى از ارسطاطاليسيّين « 6 » ، عبارت ارسطاطاليس « 7 » را نيز « 8 » در ميمر « 9 » رابع اثولوجيا ، آنجا كه « 10 » گفته است : « من وراء هذا العالم سماء و أرض و بحر و حيوان و نبات و ناس سماويّون ، و كلّ من فى ذلك العالم سمائىّ ، و ليس هناك شىء أرضىّ البتّة . و الروحانيّون « 11 » الذين « 12 » هناك ملائمون للإنس « 13 » الذى هناك ، لا ينفرّ بعضهم من بعض ، و كلّ واحد لا ينافر « 14 » صاحبه و لا يضادّه بل يستريح إليه ، و ذلك أنّ مولدهم من معدن واحد ، و قرارهم و جوهرهم واحد » / 77 / بر اين مذهب حمل كرده‌اند ؛ و مشايخ صوفيه در اثبات اين مذهب و سلوك اين مسلك به غايت متوغّلند . و اين غير مثل معلّقهء نوريه « 15 » و صور روحانيهء افلاطونيه « 16 » است كه به افلاطون الهى « 17 » نسبت كرده‌اند در باب تعلّق علم قيّوم واجب بالذات - جلّ ذكره - به مادّيات قبل وجودها باعيانها ؛ و گفته‌اند : به مذهب افلاطون ، هيولانيات « 18 » را قبل از وجود متغيّر زمانى نحو وجودى است « 19 » در دهر ، مجرّد از علايق مادّه ، و معرّا از شوايب تغيّر ؛ و به اعتبار آن نحو وجود مثل معلّقه « 20 » و صور روحانيه‌اند « 21 » در خارج ، و آن مثل صور علميهء واجب الوجود « 22 » .