در « نقباء البشر » پس از شطرى از مناقب و مكارم اخلاق زاكيه و صفات حميدهء وى فرمايد : او در شب چهارشنبه بيست و هفتم ماه جمادى الاخرى سنه هزار و سيصد و بيست در نجف وفات نمود . در « نقباء البشر » اينطور است ، و در « احسن الوديعه 2 : 89 » در شب چهارشنبه هفدهم جمادى الثانيه اين سال نوشته . و بههرحال بنا به وصيت خود در ميانه عترت و كتاب يعنى ايوان حجره سيم از طرف راست آنكه از در قبله بصحن شريف درآيد كه حجره بانو عظمى دختر ناصر الدّين شاه باشد دفن شد ، و جمعى از شعرا براى او مرثيه و تاريخ گفتند ، از آن جمله شيخ محمد ملاى شوشترى ( كه عنقريب در همين سال 1254 بيايد ) چنين گفته :
مضى الحسين الذى تجسد من * نور علوم من عالم الذر
قدس مثوى منه حوى علما * مقدس النفس طيب الذكر
اوصافه عطرت فانشقنا * منهن تاريخه ( شذى العطر )
شذى بايد با الف باشد . قال فى « الاقرب » : ( الشذا قوة ذكاء الرائحة ) ليكن چون با الف نه عدد از تاريخ كسر مىشود ازاينجهت با ياء نوشته شد كه مطابق تاريخ باشد : شذى العطر 1320 ، و مدت عمر او شصت و پنج سال و هشت ماه و نه روز بوده .
و اينك صورت تأليفات عجيبهء مفيده آن جناب به ترتيب حروف اوائل آنها هرچند كه تاريخ تأليف آنها بدينترتيب نباشد :
اول كتاب « أخبار حفظ القرآن » .
دويم كتاب « الاربعونيات » كه آن مقالهئى است در اخبارى كه عدد اربعين بدانها اضافه شده و در حاشيه « الكلمة الطيبة » كه اينك بيايد چاپ شده .
سيم كتاب « البدر المشعشع » در ذريه موسى المبرقع فرزند حضرت امام محمد تقى ( عليهما السلام ) انجام تأليف آن ع 1 سنه 1308 .
چهارم كتاب « تحية الزائر » در استدراك « تحفة الزائر » علامهء مجلسى ( اعلى اللّه مقامه ) كه آخرين تأليفات او است بلكه قبل از اتمام آن وفات كرده و مرحوم حاجى شيخ عباس قمى بنا بر وصيت خود او آن را تمام نموده .
پنجم « ترجمهء جلد دويم دارالسلام » تأليف خودش كه اينك بيايد .
ششم كتاب « جنة المأوى » در ذكر كسانى كه در غيبت كبرى بلقاء حضرت حجة ( عجل اللّه