بوده ، و پس از پدر در سنه 1303 لقب اديب الملك يافته ، و در سنه 1313 پس از وفات عمش محمد حسن خان خود لقب اعتماد السلطنه يافته . و فرزندش ، ميرزا حسينخان ملقب بأديب الملك شد ، چنان كه در « منتخب التواريخ مظفرى » در وقايع اين دو سال نوشته .
پنجم ماه رمضان المبارك سنه 1207 شمسى اول حمل ماه برجى
* ( 632 - وفات حاجى عبد الرزاق بيك ، مفتون دنبلى ) *
وى فرزند نجفقلى خان بن امير شهباز خان آذربايگانى است .
امير شهباز خان در 1229 ( ج 3 ص 868 ) گذشت ، و فرزندش نجفقلى خان از معاريف آذربايجان بوده ، و در 16 محرم سنه 1199 وفات كرده و در نجف دفن است .
فرزندش حاجى عبد الرزاق بيك صاحب عنوان از بزرگان أهل فضل و كمال و در انشاء و سخنسرائى و احوال شعراء عجم و عرب و فنون و شعب علوم ادب احاطه و تسلطى تمام داشته و در أشعار تخلص مفتون مىنموده . شرح احوالش در كتاب « دانشمندان آذربايجان :
352 » نوشته شده ، و از آن با ملاحظه برخى از مجلدات « الذريعة » كه تأليفاتش در آنها ذكر شده همچون ( ج 9 ص 1083 ش 7012 ) و غيره چنين برآيد كه : وى در سنه هزار و صد و هفتاد و شش - مطابق ( 1141 - 1142 ) شمسى - در شهر خوى آذربايجان متولد شده ، و در حدود دهسالگى پدرش وى را بعنوان گروگان بجاى برادرش فضلعلى بيك بشيراز فرستاد ، و حاجى عبد الرزاق بيك در آن شهر با اينكه حبس نظر بوده به تحصيل علوم مشغول شد ، تا موقعى كه بعد از وفات كريم خان ، علىمراد خان زند لشكر بر سر صادق خان فرستاده و شيراز را گرفت ؛ آن وقت مرتهنين آذربايجان را كه از جملهء آنان حاجى عبد الرزاق بيك بود از شيراز باصفهان فرستاد ، و چون در 14 ع 1 سنه 1199 علىمراد خان وفات كرد آقا محمد خان قاجار آن جماعت را اجازه داده تا بآذربايجان رفتند .