و در ( ص 238 ) بقولى ديگر فرمايد در بعضى از وقايع در جرجان بقتل رسيد . و هم در آن صفحه و صفحهء ( 239 ) وجه تسميه او را بجور و اعقابش را تا چند پشت و شعبه با اقوالى در ترديد صحت نسب آنها ذكر كرده و هم در ( ص 238 ) بقولى ديگر نقل كرده كه او را معتصم در رى كشت ، انتهى . و ليكن عصر او با معتضد بهتر از معتصم مىسازد ، و در « ترجمهء تاريخ قم : 212 س آخر » او را اشتباها حورانى نوشته و فرمايد : وى بآبه رفت و مدتى آنجا بود و از آنجا رفت و در رى وفات كرد ، و اعقاب او بقزويناند ، انتهى .
پنجم عبد اللّه 9 كه در « ترجمهء تاريخ قم : 223 » فرمايد : بقم مقيم شده و از او محمد عزيزى 10 بوجود آمده ، و مادر اين محمد فاطمه 9 دختر قاسم 8 بن احمد 7 بن على 6 ابن الامام جعفر الصادق 5 ( عليه الصلاة و السلام ) است ، و محمد عزيزى از قم به طرف بغداد رفت و او را بنهروان بكشتند و تابوت او را بقم آوردند و بنزديك مسجد رضائيه او را دفن كردند . سپس فرمايد از او أبو الحسن على 11 در وجود آمد ، و از على بن محمد ابو عبد اللّه محمد 12 و ابو محمد عبد اللّه 12 بوجود آمدند . و در ( ص 225 ) شرحى نوشته بخلاصهء اينكه برادر اين فاطمه 9 حضرت ابو الحسين احمد 9 بن القاسم 8 ( عليه السلام ) بقم آمده و مردى معقد « 1 » و عنين و هر دو چشمش از آبله نابينا بوده ، و پس از وفات در قبرستان قديم مالون ( كه بموجب مرقومات ( ص 23 و غيره ) يكى از ديهات هفتگانه قديمه بوده كه شهر قم از اتصال آنها به يكديگر بهم رسيده ) دفن شده و بر سر تربت او سايبانى برآوردند و آن را همى زيارت مىكردند ، و چون اصحاب خاقان مفلحى در سنه 295 بقم رسيدند آن سايبان را بكشيدند و مدتى از زيارت افتاد تا بعضى از صلحاء قم در سنه 371 خوابى در جلالت او ديده و ديگرباره بناء قبر او را از چوب تازه كردند و باز زيارتگاه و محل شفاء بيماران گرديد ، انتهى .
و از اين كلمات مفهوم شد كه محمد العزيزى 10 فرزند عبد اللّه 9 بن حسين 8 بن على الخارصى 7 است ، و « عمده » دربارهء عبد اللّه 9 مرقوم فقط نوشته كه فرزندان او بقم و قزوين و رىاند ، انتهى . و محمد العزيزى را فقط به كلمه ( عزيزى ) تنها و او را فرزند حسين 11 بن محمد مشكان 10 بن على 9 بن حسين 8 بن على 7 الخارصى نوشته ؛ كه بناء بر آن محمد
هامش
( 1 ) - كان فى لسانه عقد ، كما يستفاد من « الاقرب » .