گيلان : 130 » او را در عنوانى مخصوص ترجمه كرده بخلاصهء اينكه او مردى شاعر اديب اريب متكلم بيانى عروضى نحوى بوده و در غالب علوم دست داشته و مدتى سياحت كرده تا آخر در هندوستان در شهر مدراس رحلت نموده و چندين كتاب تأليف فرموده :
اول كتاب « تذكرة الشعراء » . دوم كتاب « المجالسة النفسية » در مطالب متفرقه مثل كشكول . سوم « شرح دعاء سمات » . چهارم « شرح زيارت جامعه » .
پنجم « شرح دعاء كميل » . ششم « شرح الفيه ابن مالك » . هفتم « شرح زبده شيخ بهائى » در اصول فقه . هشتم « تعليقه بر رياض » استاد خود . نهم « ديوان شعر » ، انتهى .
4 - شيداى شبسترى كه نامش ميرزا لطف اللّه و نيز از شعراء همين قرن 13 بوده كه ما اينك مشغول نوشتن شرح احوال رجالش هستيم .
5 - شيداى كاكورى كه او مولوى مهدى بن مولوى محمد تقى است و در سنه 1062 در كشمير وفات كرده و در « ريحانة الادب 2 : 405 » ذكر شده .
6 - شيداى يزدى كه نامش ميرزا ابو الحسن و نيز از شعراء اين قرن 13 بوده است .
* ( 210 - وفات مهدى بيك شاعر شقاقى ) *
مهدى بيك از ايل اسپرلو شقاقى و از جملهء شعراء عصر خود بوده و چندى در اصفهان سكونت داشته و هم در آنجا در اين سال وفات كرده و در محله درب امام در بقعهء امامزادهاى كه در آنجا مىباشد دفن شده و اينك قبرش آنجا در پشت ضريح امامزاده معين و معلوم است ، و اشعارى در مرثيه و ماده تاريخ آن از آقا محمد طلعت شاعر اصفهانى كه مردى تاجرپيشه و غزلسرا بوده بر سنگ قبرش نوشته كه اين چند بيت از آن است :
خسرو ملك نظم مهدى بيك * كش خرد بود بندهئى أدنى
آنكه در كشور سخن دادند * بخر دانش بعجز خود فتوى
مىكش اما ز ساغر ايمان * سرخوش اما ز بادهء تقوى
شاد از او روح انورى و كمال * زنده ز او جان دعبل و أعشى
نو عروسان حجله فكرش * رشك عذرا و غيرت سلمى