كه در قصيده مباركه معظمه مشرفه چنان است :
و للدّعوات تأثير بليغ * و قد ينفيه اصحاب الضلال
پس در وظائف منقول اولياء كبار و اتقياء ابرار تأثيرات بسيار مشاهده شد ، پس زيادت و نقصان از قدر مروى در مذهب امام اعظم رحمة اللّه عليه موجب حرمان است از تأثير چنانچه يك شخص به تو نشانهء خزانه دهد كه فلان جاى و فلان سنگ در زير آن باشد ، پس شما اگر زير آن سنگ مىجوى بيابى و اگرنه محروم مانى ، پس در هر ورد شروط واهب « الف » نگذار تا فائده يا بى . پس در ختم خواجگان شروط است و آداب ، و اگر رعايت شروط و آداب نكند بهره نيابد و بىفائده رنج كشد . شروط طهارت و رعايت اعداد ادعيه كه فاتحه و درود و أ لم نشرح از يككم هشتاد و اخلاص از هزار بار زياده و كم نكند و آداب آنست كه مقتداى ختم را بايد كه رو به مشرق دارد و ديگر شش كس با خود حلقه كند و اذن از ماذون آورده باشد و داخل طريق بهتر است اگر اذن دارد و خنده نكند در ختم و متقيان باشد و كينه و بغض با كس نكنند در آن وقت و نامهاى خواجها ياد دارند و ثواب بارواح ايشان ببخشند و تضرع و خشوع نمايند و ايشان بخداى روئيدار كند و در روز يك ختم كافى است ، اگر اثر آن ظاهر نشد پس در شب ديگر كند ، پس اگر نيز ظاهر نشد ديگر خواهد كرد تا سه روز يا پنج روز يا هفت روز ، البتّه تأثير خواهد كرد و اگر اين شروط و آداب را بجا نياورد بىفائده رنج كشد و اسماء خواجها اينست كه درين دعا مذكور است " الهى بحرمت خواجه عبد الخالق غجدوانى و خواجه بهاء الدّين نقشبند و خواجه بايزيد بسطامى و خواجه شيخ ابو منصور ماتريدى و خواجه ابو الحسن خرقانى و خواجه يوسف همدانى و خواجه سيد پارسا و امير كلال ( رحمة اللّه ) حاجت من برآر و فلان كس را شفابخش و شيرينى در مائده حاضر خواهد كرد - نقل ارشاد الطّالبين ، ايضا در تذكرة الابرار آورده است كه كسى كه دعوى تصرف كند و بر آن باشد كه بينه و
هامش
( الف ) غح ، عر ، مظ ( مواهب ) ندارد