حضرت سهل بن عبد اللّه تسترى قدس اللّه سره :
كنيت ايشان ابو محمد است و حنفى مذهب بود و مريد ذو النّون مصرى ( رح ) بود و از كبار علماء اين طائفه و اوتاد عراقاند و جامع بودند ميان حقيقت و شريعت و طريقهء سهيليه منسوب به ايشان است و بناى طريقهء ايشان بر اجتهاد و مجاهدهء نفس است و صاحب كشف المحجوب نوشتهاند سهل بن عبد اللّه آن روز كه از مادر بزاد صائم بود و آن روز كه از دنيا وفات يافت هم صائم بود - از ايشان پرسيدند كه نشان بدبختى چيست ؟ گفتند كه او را علم دهد و توفيق عمل ندهد و اخلاص ندهد كه عمل كنى و انكار كنى و ديدار و صحبت نيكان را قبول ندهد ، و گفتهاند كه هركه گرسنگى كشد شيطان گرد او نگردد به حكم خداى تعالى و گفتهاند سر همه آفتها سير خوردن است و گفتهاند هر وجدى كه كتاب و سنت گواه آن نبود باطل باشد و گفتهاند هيچ معصيت بزرگتر از جهل نيست و گفتهاند بزرگترين كرامات آنست كه خوى بدخو را بخوى نيك مبدل كنى و گفتهاند هيچ معصيت بزرگتر نيست از فراموشى حق سبحانه ، گفتهاند خداوند تعالى را هر روز و هر ساعت و هر شب عطاها است و بزرگترين عطا آنست كه ترا ذكر خود الهام كند و گفتهاند هيچ يارىدهنده نيست الّا خدا و هيچ دليل نيست الّا رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم و هيچ زادى نيست الّا تقوى و هيچ عمل نيست الّا صبر و گفتهاند هرگز دل زنده نشود تا نفس نميرد و گفتهاند خداى تعالى خلق را بيافريد و فرمود به من راز گوئيد و اگر راز نمىگوئيد به من نگرييد و اگر اين نكنيد حاجت از من نخواهيد و گفتهاند تصوف اندك خوردن است و با خداى تعالى مشغول شدن و از خلق گريختن و گفتهاند توكّل آنست كه اگر چيزى بود يا نبود در هر حال شاكر باشى و گفتهاند عبوديت بر رضا و او آنست بفضل خدا ( ؟ ) و گفتهاند كه نفس از سه صفت خالى نيست يا كافر يا منافق يا مرائى است - مىفرمودند كه سهل قدس اللّه سره مدت مديد رياضات شاقه كشيد و بدوام ذكر اشتغال نمود به مرتبهاى كه خون از دماغ وى روان شد ، هر قطره كه به زمين چكيد