در معنى اين كلمه فرمودهاند " بايد كه يك ساعت و زياده از دو ساعت آن مقدار كه ميسر شود خاطر خود را نگاه دارد كه غيرى بخاطر وى نگذرد « الف » و خدمت مولانا قاسم عليه الرحمة كه از كبار اصحاب و مخصوصان حضرت ايشان بودهاند روزى بتقريبى مىفرموده كه ملكه در نگهداشت به آن وجه رسيده است كه از وقت طلوع فجر تا چاشت بلند ذكر « ب » از خطور اغيار نگاه مىتوان داشت بر وجهى كه درين مقدار زمان قوت متخيله از عمل خود معزول گردد . پوشيده نماند كه عزل قوت متخيله به تمام از عمل اگرچه نيم ساعت باشد نزد اهل تحقيق امرى بغايت عظيم است و آن از نوادر است و بعضى كمّلين « ج » اولياء را احيانا اين معنى دست مىدهد چنانچه شيخ محى الدّين ابن العربى قدس الله سره در فتوحات مكيه آنجا كه بيان سجود قلبى كردهاند در اسوله و اجوبه محمد على حكيم ترمذى قدس الله سره بتحقيق اين بحث فرمودهاند و تفصيل آن لائق اين مقام نيست .
[ ( ط ) يادداشت ]
يادداشت : كه مقصود ازين همه آنست كه عبارت از دوام آگاهى است به حق سبحانه بر سبيل ذوق و بعضى به اين عبارت گفتهاند كه حضور بىغيب است و نزد اهل تحقيق مشاهدهاى كه استيلاى شهود حق است بر دل و توسط حب ذاتى كه ناشيه « د » از حصول يادداشت است و حضرت ايشان در شرح اين چهار كلمه مذكور شده عبارت فرمودهاند كه ياد گرد عبارت از تكلف است در ذكر و بازگشت عبارت است از رجوع به حق سبحانه بر آن وجهى كه هربار كه كلمه طيبه را گويد ، از عقب آن بدل گويد كه خداوندا ! مقصود من توى و نگاهداشت عبارت از محافظت اين رجوع است بىگفت زبان و يادداشت عبارت است از رسوخ . « ه »
[ ( ع ) وقوف زمانى ]
وقوف زمانى : حضرت خواجه بهاء الدّين قدس الله سره فرمودهاند كه كار
هامش
( الف ) سع ، غح ، مظ - بگذرد
( ب ) دل را ( كذا فى رشحات ج 1 ص 46 )
( ج ) بعضى از كمل اولياء ( كمل بضم كاف و فتح ميم با تشديد جمع كامل )
( د ) سع ، مظ - ناشيت ، اصلا ناشى است
( ه ) رسوخ است در نگهداشت ( كذا فى رشحات ج 1 ص 47 )